Donderdag, 28 December 2006

Ach, gossie

Zoals te verwachten was, kom ik handen tekort nu ik alleen thuis ben met drie kindjes. Want ze willen alledrie tegelijk eten, drinken, schone broek (oké, dat laatste zul je Thomas nooit horen zeggen tenzij zijn luier al overstroomd ìs). Even opletten dat ik zelf dan niet vergeet te drinken merkte ik gisteren. En voor de rest: rùstig aan, mezelf niet teveel opwinden, doorgaan met ademhalen. Ik laat deze dagen de boel maar even de boel. Mettertijd zal ik wel weer meer energie krijgen en vaardiger worden. En zal Tijmen wel weer eens in zijn eigen bed willen slapen (die laatste kiezen moeten toch echt een keer helemaal doorkomen lijkt me zo) waardoor de kwaliteit van onze nachtrust toe moet kunnen nemen.
Want het is best lastig slapen op een klein stukje bed; 1.60 m is aardig wat voor twee personen, maar voor vier is 't erg weinig. Ja, ook ons Bregje kan het niet vinden in haar eigen bedje 's nachts. Zij heeft last van een combinatie van krampjes en nog meer willen drinken. Daar heeft zij mama voor nodig want die heeft de melk en kan zo lekker buikje-wrijven bovendien. Dus verkast zij dan binnen tien minuten nadat het licht is uitgegaan naar het grote bed. Met matrasje en dekentjes en al, want we houden 't wel graag veilig.

Soms kom ik niet alleen handen tekort, maar kan ik ook niet zien wat er gebeurt. Als ik bijvoorbeeld achter de pc Bregje zit te voeden, kan ik niet zien wat Tijmen in de keuken loopt te doen (wandjes tussen eet- en leefgedeelte hebben ook nadelen). Maar, ik kan het wel vragen! Het antwoord luidde daarnet 'handen wassen'. Oei. Dat kan hij nog net niet helemaal alleen. Krukje halen gaat goed. Handen (en de wijde omgeving van de gootsteen) onder de zeep smeren ook. Maar de kraan is een tikkeltje te ver reiken. En dan kan het krukje ook nog gaan schuiven. Dus da's met drinkende baby en al snel naar de keuken en één handje helpen. Altijd handig dat je met borstvoeding nog een hand over hebt! Maar kwam ik toch nog een hand tekort om er ook nog een foto van te maken. Jammer, want 't zag er zó schattig uit, dat kleine mannetje op die grote kruk aan 't handen zepen. Ach, gossie, smeltmoment...

Donderdag, 21 December 2006

Hoe ik de afgelopen twee weken heb ervaren

Over de bevalling heb ik weinig te klagen gehad, want die verliep zoals jullie hebben kunnen lezen behoorlijk vlot! De pijn viel me nog wel heel hard tegen trouwens en ik vind het nog even lastig om iets (gedetailleerds) over bevallingen te horen of te lezen, het is toch nog te vers allemaal. Het bloedverlies en bijna naar het ziekenhuis moeten vond ik erg indrukwekkend; gelukkig liep het allemaal goed af. Drie dagen behoorlijke naweeën hakte er ook behoorlijk in, vooral de eerste dag was dat erg naar. En dat ik na vier dagen al weer volop in de weer moest vanwege de minder zorguren voor wat betreft de kraamhulp was ook een behoorlijke domper.


Twee dagen oud


Trotse grote broer die op de peuterspeelzaal mag tracteren

Maar sinds gisteren voel ik me ineens stukken beter; maandag en dinsdag lang buiten gewandeld en dat heeft me goed gedaan. Veel minder last van mijn bekken en ik hoop dat dat zo blijft. Jerôme was bovendien vanaf vrijdag tot en met woensdag thuis en dat was heerlijk. We beginnen ook langzaam onze draai weer te vinden en ons eigen huis 'terug te veroveren'. De jongens hebben intussen door dat hun zusje blijft en ze krijgt van beide broers vaak kusjes. De dame zelf doet het nog steeds heel goed, wil lekker vaak drinken ook. Gisterochtend is ze bovendien geslaagd voor de hoortest.


17 december

Donderdag, 21 December 2006

Bevallingsverslag

Vandaag is onze jongste telg precies twee weken oud. Hoog tijd om het bevallingsrelaas hier te plaatsen!

Op 7/12 werd ik rond 00.50 uur wakker omdat ik moest plassen en toen wist ik ineens glashelder dat ik ging bevallen. Toen ik weer op bed lag was ik zo wakker dat ik niet meer kon slapen, dus toen ben ik maar wat gaan lezen. Om 2.45 uur had ik drie à vier behoorlijk pijnlijke weeën gehad. Rest van de nacht nog zo een aantal en ik moest regelmatig naar de wc. Beetje boekje lezen tussendoor. De tijd ging best vlug en het had wel wat, zo rustig in de nacht. Jerôme sliep al die tijd, met een heerlijke lach op zijn gezicht. Net of hij het wist, al wist hij daar bij het wakker worden niets meer van!

Tegen een uur of vijf Jerôme wakker gemaakt, ik wilde dat hij het bevallingsbad ging klaarzetten. De jongens sliepen toen nog. Kwart over vijf mijn ouders gebeld, mijn vader moet altijd vroeg op om te gaan werken, gevraagd of mijn moeder afgezet kon worden als hij naar zijn werk ging. Jerôme was het bad aan het klaarmaken en ik zat op mijn knieën op twee kussens voor de computer. Forum leidde lekker een beetje af.
Mijn moeder was er even voor zessen. Ze heeft de jongens aangekleed en meegenomen in de Bugaboo, in de stromende regen (even gewacht tot na een wee, want de jongens moesten langs mij om naar buiten te gaan en ze wilden ook nog gedag zeggen natuurlijk).

Jerôme moest wel bij mij in de buurt blijven, om tegendruk te geven bij de weeën die steeds frequenter kwamen. Ze zaten weer voornamelijk onderin mijn rug. Vanaf 5.47 uur in het bevallingsbad gezeten. Jerôme heeft toen ook de verloskundige gebeld. Helaas had Willie geen dienst, maar Simone is een heel goede tweede! Geen idee toen nog met welke frequentie de weeën kwamen, Jerôme is pas goed gaan timen nadat hij had opgehangen. De weeën bleken overigens om de vier minuten te komen en hielden behoorlijk lang aan.

De verloskundige was er rond half 7. Zij had een stagiaire bij zich (Eve) en dat was eigenlijk wel leuk/gemakkelijk. De laatste keer dat ik op controle was (twee weken eerder) was dat ook bij Simone en daar was Eve ook bij. Iedereen pakte automatisch steeds de camera en zo komt het dat ik dit keer foto's heb van de bevalling; dat wilde ik ook graag dus kwam mooi uit. Het was de eerste badbevalling voor Simone. Wel spannend dus. Gelukkig hadden we ons goed ingelezen, zodat we zelf ook zo'n beetje wisten wat kon en wat niet. Tussen de weeën door heb ik iedereen het hele huis door gedirigeerd om alle spullen te pakken die nodig zouden zijn voor na de bevalling. Van tevoren wel het gevoel gehad dat ik 7 december zou bevallen, maar toch nog geen ziekenhuistas klaargezet, ik had nog zoveel dingen te doen en vreemd genoeg ook het gevoel dat zo'n tas helemaal niet nodig zou zijn. Simone wilde toch graag even toucheren en ik had gelezen dat dat staande kon. Het was wat ingewikkeld, maar lukte wel; zo'n 8 centimeter ontsluiting gelukkig al en ik mocht zachtjes wat druk geven als er een wee aankwam. Vlak voor het persen heeft Simone toch nog de vliezen doorgeprikt en dat was pijnlijk. Vruchtwater was helder, je zag alleen wat vlokjes drijven in het water. Iedereen raadde me aan te gaan zitten en me vast te houden aan de steunen in het bad om te gaan persen. Ik vond het zó moeilijk, het omdraaien. Zo gaan zitten viel uiteindelijk mee. Wel bang voor het laatste stukje, het uiteindelijke persen. Om half 8 kon ik echt gaan persen. Het was de bedoeling dat ik de baby zelf zou aanpakken, maar om een of andere reden riep ik naar Simone dat ze de baby eruit moest trekken. En toen moest ik toen het hoofdje tussen mijn benen te zien was vijf keer persen op één wee om heel hard op te schieten. Want de baby bleek een opgeslagen armpje te hebben. Het heerlijke van in bad zitten is dan wel dat je onderkantje mooi week is geworden en je dus meer ruimte hebt, en dat je zo lang kunt doorpersen op één wee. De baby dreigde al te gaan ademen door de snelle aktie en moest dus wel meteen boven water komen. Het was 7.36 uur toen ze geboren werd.

Daarna heerlijk met mijn meisje in bad gezeten. Wat een boel mooie lange donkere haartjes. En wat een dikke laag huidsmeer! Ze leek wel een beetje op Tijmen zo, nadat die net geboren was. Maar dan een lekker gevuld lijfje met kneepjes in armen en benen in plaats van grappige dunne armpjes en beentjes (hoewel die bij Tijmen binnen een week verdwenen waren en toen ook plaats maakten voor modelletje rond met plooitjes). Zodra ik kon gekeken of het inderdaad ècht een meisje was… maar inderdaad, daar was onze Bregje! Ze wilde meteen gaan drinken, maar had wat last van slijm in neus en mond. Toen dat was weggeveegd bleek kwamen er twee heftige weeën die de komst van de placenta aankondigden. Bregje moest toen snel afgenaveld worden. Ik heb zelf de (opvallend dikke!) navelstreng doorgeknipt. Had ik nooit meer gedacht nog eens te zullen doen, want vorige keer zag ik dat niet zitten. En de papa opgelucht dat hij dat deze keer niet hoefde te doen.

De placenta werd vervolgens vlot geboren. Helaas schoot hij bij het uit het water halen open als een slecht sluitende koffer (de woorden van Jerôme maar zo was het wel ja) in de handen van de verloskundige, zodat er bloed in het water terecht kwam. Want tot dan toe was er nog geen bloed aan te pas gekomen. Intussen had ik Bregje aangelegd. Ze hapte meteen goed en heeft goed en lang beide borsten leeggedronken. Daarna is ze mee genomen voor de gebruikelijke controles en om aangekleed te worden, want het werd te koud voor haar. Ik heb dat helaas niet kunnen zien, omdat het bad in de keuken stond en het bed in de woonkamer. Ook moest ik daardoor lang wachten voor ik uit het bad gehaald kon worden. Twee minpuntjes die niet van tevoren te voorzien waren, maar je kunt niet alles hebben.



Toen Bregje warm ingepakt was kreeg ik hulp bij het afdrogen en uit bad stappen. Twee behoorlijke stolsels verloren, nog net in bad. Met een grote (droge) handdoek om in bed gaan liggen voor de nodige controles. Ik bleek een klein ruptuurtje te hebben dat niet gehecht hoefde te worden. Bloeddruk was goed. Maar de baarmoeder zakte niet snel genoeg. Dat leverde me een heel pijnlijke prik met 5 eenheden synthocinon in mijn bovenbeen op. Uiteindelijk moesten de verloskundigen weg naar een volgende bevalling en werd ik aan de zorg van de kraamhulp (die één minuut voor de geboorte van Bregje binnenkwam!) overgelaten. Zij spoorde me continu aan om te gaan plassen, in de hoop zo mijn baarmoeder wel te laten zakken. Ik had niets meer over om te plassen, dus heb om veel drinken gevraagd. En om veel eten, want ik had intussen behoorlijk honger gekregen. Uiteindelijk lukte het plassen wel, enigszins moeizaam op een bedpo. Ik moest zo plat mogelijk blijven liggen om het al te veel vloeien tegen te gaan. Uiteindelijk scheelde het maar weinig of ik had naar het ziekenhuis gemoeten. Gelukkig begon de baarmoeder uiteindelijk toch wat te zakken en nam het vloeien iets af, zodat ik thuis mocht blijven. Het nare van dat plat op mijn rug liggen was dat ik de zeer pijnlijke naweeën totaal niet op kon vangen. Paracetamol hielp niet. Na uren platliggen mocht ik van de kraamhulp gaan douchen. Ik haalde de trap niet eens, de wereld ging draaien, er kwam grote druk op mijn oren, alles zoemde heel hard. Kon me nog net beheersen en ben naar bed teruggeschuifeld. Toen ben ik daar gewassen.

Aan het eind van de middag ging het beter, zodat ik aan tafel zittend kon eten. De jongens werden na het eten door mijn ouders teruggebracht. Zij vonden het heel spannend en mooi, een zusje erbij. Voor Tijmen was het minder heftig dan voor Thomas, daarbij was toch duidelijk het verschil in leeftijd te zien. Opa Jaap en oma Joke waren ook heel blij. Bregje mocht even bij opa op schoot en dat vond hij machtig mooi. Ik was blij dat het bed nog in de woonkamer stond, zodat ik kon liggen. Vlak voor mijn ouders weggingen hebben opa Jaap en papa het bed weer teruggezet op de jongenskamer, zodat Thomas weer lekker kon gaan slapen.

De hele dag door bleef ik maar veel druk op mijn anus houden, heel vervelend. Het enige dat ik kon bedenken is dat de baby al bijna drie weken erg had lopen drukken op mijn organen aldaar. Tot ik rond een uur of negen een stolsel zo groot als een flinke grapefruit verloor. Dat zorgde onmiddellijk voor verlichting. Ook zakte mijn baarmoeder daarna een stuk en nam het vloeien duidelijk af. Dus waarschijnlijk was dat gewoon de boosdoener van alle ellende! De rest van de avond verliep rustig en ik kon zelf gelukkig de trap weer op om in mijn eigen bed te slapen!

Dinsdag, 19 December 2006

Kunstige Boom

Wat gebeurt er als...

... je in de woonkamer wilt bevallen
… die bevalling ná Sinterklaas plaatsvindt
... diezelfde woonkamer ook zonder bad en bed al behoorlijk vol staat
... je man daarom geen boom wil kopen tot de kraamweek voorbij is
... je uiteindelijk samen besluit maar geen boom te kopen en het te houden bij andere kerstversierselen
... je twee kleinere mannetjes in huis hebt die daar niet mee akkoord gaan
... je ineens 3 mannen in huis hebt die versierselen in alle kleuren van de regenboog willen
… die versierselen volgens je man van kunststof moeten zijn
… die versierselen dan ook nog vergezeld moeten gaan van gekleurde lichtjes
… die lichtjes volgens je oudste zoon eigenlijk ook nog zouden moeten knipperen
... je die versierselen en toch maar niet-knipperende gekleurde lichtjes derhalve op maandagmorgen met zijn vijven gaat kopen
… de versierselen die je op 't oog had gelukkig niet zijn uitverkocht
… je dus met een tas vol mooi gekleurde kitsch thuiskomt
... je man vervolgens op maandagmiddag naar het tuincentrum alhier vertrekt om een boom te gaan kopen, vergezeld van zijn oudste zoon om te kijken of ie het wel goed doet
... de heren even later mama en de jongste twee kinders wakker bellen om mede te delen dat er geen kerstboom te bekennen is en dat zelfs de kerstshow van het tuincentrum al wordt opgeruimd
… er ondanks dat het dan nog een week te gaan is voor het daadwerkelijk Kerstmis is, er in je hele woonplaats geen kerstboom meer te bekennen is

JUIST

Dan is er nog maar één optie. Ookal moet je dan van je geloof af stappen.

HET IS DUS GEBEURD:

Wij hebben een kunstkerstboom.

Maar niet zomaar één.

Wel even de mooiste die er is ja, opgetuigd door mijn eigen drie mannen!!!

Maandag, 18 December 2006

Kerstboom

Vanwege de bevalling en bijkomende poeha hadden we gedacht de kerst tot na de geboorte buiten de deur te kunnen houden. Helaas houden ze op de peuterspeelzaal en de rest van de wereld daar geen rekening mee. Thomas en Tijmen waren eerst helemaal pro-Sinterklaas, maar inmiddels is het bij ze door gedrongen dat de boot gemaakt is en Sinterklaas weer naar Spanje is teruggekeerd. Hetgeen betekende dat ze naar een andere reden voor cadeautjes moesten gaan zoeken en ze wisten niet dat een zusje ook zo'n gelegenheid zou zijn. Na wat vragen en doorvragen kwamen ze er toch achter dat het Kerst wordt en Thomas kon zich ook nog herinneren dat er pakjes onder de kerstboom horen. Dus er moest een kerstboom komen!
Vandaag dus de dag dat we naar Aralia liepen voor een boom. De kerstshow stond er nog en er was geen vuiltje aan de lucht. Totdat we achter bij de stal kwamen. Er lagen geen bomen buiten! En er stonden geen bomen binnen! Oh oh, operdepop. Daar sta je dan, met een driejarig jongetje die om valt van de slaap. Ga dan maar eens uitleggen dat er geen kerstbomen meer zijn. Zelfs de neppers werden in hun dozen geruimd. Uit nood nog naar Gamma en Formido geweest voor een echte kerstboom, maar ook daar geen succes. Morgen proberen we het nog een keer....

Zaterdag, 16 December 2006

Kater

andaag was de tweede dag zonder kraamhulp. Aangezien er tegenwoordig veel minder uren beschikbaar zijn, hadden we vier dagen lang maar recht op een halve in plaats van een hele dag hulp. Dat maakte het op z'n zachtst gezegd een niet zo'n leuke week. Misschien dat ik daar later nog eens echt over zal uitweiden. In ieder geval voelden we onze irritatie met de dag toenemen.

Nu ook het gevoel er een kater aan overgehouden te hebben, vooral toen we vanmiddag even op zolder moesten zijn. Dat ene roze sokje aan de waslijn ziet er wel heel zielig uit... Waar is in vredesnaam het andere exemplaar gebleven? En dan durf ik nog niet goed naar de rest van de was te kijken (maar over alle waspoeder op de donkere sokken kan ik moeilijk heen kijken). Zucht. Ooit betekende kraamhulp hebben dat je een week lang verwend werd en dat bijvoorbeeld de was na zo'n week tiptop in orde was. Zo hoog had ik nu niet gegrepen, in verband met de twintig uur minder, de belangrijkheid van de was tegenover de zorg voor mijn kinderen en het feit dat er nog wat achterstallig wasgoed lag dat ik liever zelf weg was, maar toch... Wat er wel gedaan is wekt niet echt mijn vertrouwen tot dusverre. Erg jammer, vooral omdat er andere dingen niet gedaan zijn omdat er gewassen 'moest' worden.

Even diep ademhalen dan maar en morgen of overmorgen serieus polshoogte gaan nemen...

Maandag, 04 December 2006

Het wiegje en de verf

Jerôme heeft nog een poging gedaan van het weekend om het wiegje beter in de verf te krijgen. Het resultaat is iets beter dan voorheen, maar echt blij worden we er niet van. Die Hema-verf bevalt ons voor geen meter. Echt onwijs jammer is dat.

Maar toen ik gisteravond op bed lag, kreeg ik wel een goed idee. Kost alleen enige tijd om het uit te voeren. Duim maar voor me dat ik die tijd nog krijg!

Maandag, 04 December 2006

Slak in 't bakkie

Voor wie nog wil weten hoe het slakkenavontuur van afgelopen week is afgelopen: de slakken zijn sindsdien netjes in de bak gebleven. Gelukkig maar! Daar eten ze algen en maken zo prachtige patroontjes op de ruiten.

Maandag, 04 December 2006

Gerommel

Net zoals tijdens de vorige zwangerschap heb ik al heel lang last van voorweeën. Sommige zijn best stevig. Laatste week werden het er meer, maar waren ze wel iets minder heftig. Gistermiddag en -avond weer; even twijfel zelfs of het door zou gaan zetten, zeker toen het er meer werden en ze weer iets heftiger werden. Dat mijn halve familie mij heeft lopen bezweren dat ik de vierde december moest overslaan is natuurlijk wel een beetje de goden verzoeken. Het maakt ook wel dat ik mij wat gespannen voel vandaag. Vannacht voelde ik ook nog vocht langs mijn benen lopen, ik werd er wakker van. Maar omdat er een plastic zeiltje op het matras ligt èn Thomas bij ons in bed lag omdat hij heel naar gedroomd had, lag ik gewoon erg te zweten. Pffft, vals alarm dus gelukkig.

Ik zeg gelukkig, aangezien er toch nog wat dingen in huis zijn die ik graag vóór de bevalling klaar wil hebben en ook lijkt het me heel leuk om morgenavond nog rustig het Sinterklaasfeest te kunnen vieren. Opa Jaap en oma Joke komen dan eerst bij ons pannenkoeken eten en we hopen dat Sint en Pieten morgen aan ons zullen denken en ons met wat presentjes zullen verblijden.

Dan mag rond vrijdag (8-12-2006 is best wel een mooie datum toch?) ons lieve derde spruitje zich wel aandienen. Eigenlijk rekenen we er een beetje op, dat komt omdat beide jongens hier met 38w6d zijn geboren. Door hoe ik me voel en hoe de dame zich beweegt, verwachten we eigenlijk niet dat het dit keer veel langer zal duren. We werden er gisteravond wel wat zenuwachtig van, het idee dat we waarschijnlijk binnen een week onze derde mogen verwelkomen. Spannend, spannend...
En nu maar hopen dat ze het niet tot de uitgerekende datum (16-12-2006) gaat volhouden hè, of langer. Ik geloof namelijk niet dat ik dat ga volhouden (ahum, ik zou wel moeten). Het is zowel fysiek zwaar als mentaal. Ook wel wat dubbel, want aanrommelen in huis zo in de tijd vlak ervoor is ook wel heel lekker dus dan denk je telkens weer 'nu nog eventjes niet'. Maar ben ook wel erg nieuwsgierig naar ons meisje. Zie uit naar de bevalling en zie er tegenop. Ben volkomen normaal dus...

Vrijdag, 01 December 2006

Ontsnapt

Wij hebben een mooi groot aquarium in de eetkamer. Sinds enige tijd zitten daar ook drie mooie gestreepte slakken in (ja, met mijn huidige geheugen kan ik de naam daarvan natuurlijk nooit onthouden, dus die bespaar ik je). Zij zijn nogal avontuurlijk aangelegd. Bijna elke dag tellen wij daarom of het gezelschap nog compleet is.

Vanmorgen zijn Jerôme en ik vroeg opgestaan. Licht beneden aangedaan. Nog even knuffelen in de keuken nadat we ons van brood hadden voorzien. Toen zagen we allebei tegelijk een raar donker bolletje op de vloer. Slak ontsnapt! Gelukkig was ik er niet op gaan staan toen ik de cv aanzette, pffft. Eén klein kiertje in de glasplaat bovenop het aquarium en hopla (want dit was niet de eerste keer). Hebben die diertjes daar een antenne voor?

In ieder geval zegt de aquariumbaas dat dit voorgoed verleden tijd zal zijn als straks het aquarium helemaal afgewerkt is. Volgend jaar is dat, als we toch alles gaan verbouwen. Nu hangt er een geel briefje op het aquarium dat ik strakjes slakken moet tellen. Want het aquarium is de eerstkomende uuuuuuuuren nog donker en dan zie je dus bijna niks. Wordt vervolgd...