Vrijdag, 23 Februari 2007

Haaruitval

Het is normaal om tijdens je zwangerschap meer haren vast te houden dan normaal, maar vroeg of laat moet je die dan toch weer kwijt; doorgaans een maand of drie na de bevalling begint dan DE GROTE HAARUITVAL. Net als de vorige twee keer hoopte ik dat het niet zo zou zijn, maar helaas. Wederom blijk ik de dans niet te ontspringen. Vandaag is het begonnen en ik word er nu al knettergek van.

Ben vastbesloten dit keer mijn haar niet af te laten knippen, maar ben benieuwd of ik dat vol ga houden...

Vrijdag, 23 Februari 2007

Omdat de bonus maar één keer uitgegeven kan worden en Luxaflex jaloezieen de gehele bonus (en een beetje) zou opslokken heb ik ons er maar van overtuigd dat het veel verstandiger is (en leuker) om eerst een nieuwe computer te kopen. En aangezien ik Cindy al maanden en maanden aan het hoofd aan het zeuren ben (ze heeft er zelfs haaruitval van) zwichtte ze vanwege mijn gedegen motivatie en hebben we nu een verschrikkelijk mooie computer besteld bij Azerty. lnclusief 20,1" monitor, want mijn schoonvader wil binnenkort een 19" bestellen en we kunnen het natuurlijk niet toelaten dat zijn monitor groter is dan de onze.

Tijdens de verbouwing schakelen we ons draadloze netwerk uit en stappen we over op bedraad. Draadloos is ons niet helemaal niet bevallen, maar soms hadden we wat moeite met het in stand houden van de verbinding. En ik vind het nog steeds onbegrijpelijk dat vandaag de dag je geen firmware kunt actualiseren op je modem zonder een draadje. Met oog op de toekomst wil in gelijk in de hal een aansluiting maken voor een NAS en onze printer kan ook direct op het netwerk aangesloten worden. En mochten we echt ooit een geld over hebben voor een lappetopper, dan zetten we het wifi gedeelte gewoon weer aan.

Vrijdag, 23 Februari 2007

Boekentik

Lang weinig tot geen last van gehad, maar deze week heeft ie weer genadeloos toegeslagen: mijn boekentik. Ik word er echt h-e-l-e-m-a-a-l gek van. Het enige dat ertegen helpt is eraan toegeven en gewoon 'alle' boeken kopen die ik graag wil hebben. Ze zijn niet duur, maar het zijn er wel veel, dus alles bij elkaar.... is het toch wèl duur.... zucht. Zoveel zakgeld heb ik niet....

Dinsdag, 20 Februari 2007

Mama, waar is groene Poelie?

Thomas, dat weet ik niet, waar je 'm gelaten heb denk ik.

Gelukkig was Poelie dit keer niet moeilijk te vinden.

Dinsdag, 20 Februari 2007

Stat nou?

Mama, stat nou? Stat nou, mama? Mamaaaaaaaaaaaaaaaa!

Naar oma is het een aardig eind lopen en er was veel te zien onderweg... Wat is wat nou, lieverd?

Dinsdag, 20 Februari 2007

Ik-wil-nu-naar-school-en-jij-luistert-niet

Oftewel: vakantie hebben is ook niet alles.

Maandag, 19 Februari 2007

Bijna 4: het kattenkoptijdperk is begonnen

Als je 4 jaar wordt, wordt je wereld ineens een stuk groter. Je mag naar de basisschool, kunt beter communiceren en gaat wat meer van de wereld begrijpen. Het wordt steeds noodzakelijker om te leren van je af te bijten.

In tegenstelling tot zijn broertje neemt Thomas dat laatste niet letterlijk gelukkig, maar verbaal kan hij er wat van. Soms word je er horendol van, vooral als hij in een papegaaibui is en dus alles wat je zegt herhaalt. Doet hij vervelend en worden wij boos, dan reageert hij hondsbrutaal en kijkt heel boos. Sowieso is hij een stuk kattiger geworden, hij kan echt lelijk uit de hoek komen.

Als hij in zo'n bui is (een keer of tien per dag) dan moet je vooral doorgaan met ademhalen, rustig voet bij stuk houden en bedenken: tisunfasetisunfasetisunfase. Pfffft, dat valt niet altijd mee, want we hebben ook nog een puberende peuter en een baby die regelmatig in een groeispurtje zit.

Maandag, 19 Februari 2007

Afkickverschijnselen

Het (inmiddels nogal misvormde) duimpje van onze duimelot Tijmen vertoonde gisteren een grote blaar. Die was dusdanig pijnlijk dat hij zelf vroeg om een pleister. Ik heb er maar een gaasje omheen gedaan en het geheel aan zijn duim vastgetapet. Het ziet er allemaal wel heel sneu uit.

En als te verwachten kon hij er gisteravond niet van slapen. Op zo'n constructie valt niet te duimen. Hij heeft bij papa en mama in bed geslapen. Het in slaap vallen kostte nog wat moeite, maar ging toch vlotter dan ik verwacht had. Geen woord over dat de boel van zijn duim af moest. Midden in de nacht werd hij wakker, wilde duimen wat niet ging en werd hysterisch: slaan en trappen. Hij was niet echt bereikbaar en het werd gevaarlijk, dus heb ik hem heel stevig vastgehouden en een kalmeringspunt uit de Jin Shin Jyutsu gebruikt. Dat laatste helpt altijd goed. Hij leek ook wat groeipijntjes in zijn benen te hebben, dus die nog even stevig gemasseerd en toen belandde hij gelukkig weer in dromenland.

Ook vanmorgen bij het wakker worden was er aanvankelijk wat gemor en gedoe, maar hij lijkt zich er nu bij neergelegd te hebben. Het belemmert hem in ieder geval niet bij het smakelijk wegwerken van zijn ontbijt en bij het pesten van zijn broer.

Dinsdag, 13 Februari 2007

Alarmfase rood: system breakdown

Sinds het weekend durf ik wel te bekennen dat ik teveel gevergd heb van mezelf. Ik kan er ook niet meer omheen; zaterdagavond voelde ik me zo somber als ik me al heel lang niet meer had gevoeld, zondagochtend werd ik duizelig wakker. En nu zijn mijn ingewanden helemaal van streek. Langzaamaan ben ik overprikkeld geraakt. Ik merkte het wel, maar wilde het niet weten. Een boek lezen gaat moeilijk, een film kijken is eigenlijk desastreus. Ik ben moe en kom slecht uit mijn woorden. Mijn filtertje is buiten werking. Alle indrukken van de dag komen keihard binnen. Ik kom graag op een forum voor moeders, maar zelfs dat is me teveel. Heb me daar dan ook maar afgemeld voor een poosje. Ik mis het nu al, het voelt aan alsof ik straf heb...

Maandag, 12 Februari 2007

Ik wil ook meer weten, maar soms weet je al snel teveel

Het zullen je vrienden maar zijn, die je prive leven op straat gooien. Tegenover me zitten drie meiden en een jongen. Twee meiden zijn met elkaar in gesprek, soort van, over paarden. Beiden hebben ze hun mp3-players op vol volume staan, dus elkaar goed horen kunnen ze niet. De jongen en het overgebleven meisje praten over de nieuwe vlam van het meisje. "En sinds wanneer is het aan. En weten je ouders het wel dat je bij hem bent overgebleven. Bij kussen alleen is het zeker niet gebleven?" Het schaamrood stond op haar wangen. Er werd een beetje omheen gedraaid, maar bij kussen alleen was het niet gebleven. De telefoon gaat en de situatie is voorlopig gered. Tot dat haar vriendinnen de aandacht op haar keren. "Zeg, die keer dat je bij je vriend ben wezen slapen, ik kan niet geloven dat het bij kussen is gebleven."

Zondag, 11 Februari 2007

Business Plan

Afgelopen vrijdag werd het business plan voor 2007 gepresenteerd. In een andere vorm dan anders. Elk jaar zijn de lijstjes 'gedane activiteiten' en 'zaken die komen' langer dan er fatsoenlijk op 1 sheetje past. Dit jaar niet anders en dus werd er gevraagd ook dit jaar weer evenveel inzet te tonen in de komende projecten. Om ons te motiveren werden we getrakteerd op een 'motivational'. Een peptalk, zeg maar. Tijdens de presentatie werd een filmpje van Terry Tate, office linebacker, getoond waarna we een rugby bal kregen die jongens fantastisch vinden. En we kregen gebak vanwege de succesvolle implementatie van SOX bij Robeco. En last but not least kwam een motivatiefilmpje genaamd "FISH". Dit filmpje gaat over een viswinkel waar ze samen met bizFutures met 4 simpele regels de bedrijfscultuur hebben omgegooid (letterlijk). Het bijbehorende boekje kregen we na afloop en mocht je een halfuurtje niets te doen hebben en je hebt wat oppeppen nodig, dan is het een leuke bezigheid.

Zondag, 11 Februari 2007

Januari - een terugblik

En nu zal ik wat vertellen over januari. Januari is normaal gesproken een maand waarin ik veel stress ervaar op het werk. Strakke deadlines, veel rapportages en controles. Zo ook nog steeds in mijn nieuwe team. Heb ik dat al vermeld? Dat ik een nieuwe functie heb binnen onze afdeling, bij een nieuw team, met een nieuwe teamleider? Nou dat is dus zo.

Vanaf december 2006 mag ik mij officieel een Specialist noemen. Dat klinkt wel stoer, vind ik zelf. Nu zijn er dus 5 'specialists' verzameld in 1 team met als doel nieuwe en onbekende (en problematische) projecten en fondsen uit te voeren. Een hele uitdaging. Zo dacht ik altijd dat ik na een jaar of 2,3 wel uitgekeken zou zijn bij Robeco. Nu ben ik inmiddels al 5 jaar in dienst en ze blijven me verrassen.

Maar terug naar januari. In mijn nieuwe hoedanigheid als Specialist is mij gevraagd de administratie van Robeco Alternative Investments (RAI) over te brengen naar het Financial Service Center (FSC, niet te verwarren met het houtkeurmerk). Een hele kluif en het moest rapperderap gebeuren. Daarom werd mijn takenpakket volledig overgedragen aan mijn andere teamleden en zou ik alleen bijspringen als er ruimte was. Maar nu gaat het leven bij RAI toch wat langzamer dan bij FSC. Begrijpelijk als je pas na 12 jaar afgerekend kan worden over de performance. Que?, hoor ik je zeggen. Als je wat wilt weten over Alternative investments, dan verwijs ik je naar de Robeco Alternative Investments-site. En als beleggen je niet interesseert, dan moet je me maar geloven als ik zeg dat het er minder hectisch aan toe gaat dan bij de rest van Robeco.


Dus daar zat ik opeens in januari met een luxeprobleem. Terwijl mijn collega's overuren liepen te maken kon ik gemakkelijk elke dag naar huis. Klusje hier, fondsje daar. Het is maar goed dat er collega's nog een tentamen hadden of met bevallingsverlof mochten anders had ik bijna niets te doen gehad.

En nu is het februari en moet ik terug denken aan januari en kan ik eigenlijk niks bedenken wat er bijzonder aan is geweest. Ja, Thomas is naar school gegaan. Ja, Frans, de dakkapellenmeneer, heeft de boel opgemeten. Ja, Thomas is zindelijk aan het worden (gaat goed zeg). Maar dit pakken we allemaal in de loop mee. Cindy zal wel teleurgesteld zijn en het maar raar vinden, enzo, maar ik vond januari maar een saaie maand en ben blij dat we in februari zijn beland.

Maandag, 05 Februari 2007

Thomas naar de basisschool - deel 1

De wekker liep vanmorgen om 6.05 uur af. Niet langer om 6.00 uur, want dan worden we wakker met de nieuwsberichten en dat komt soms nogal heftig aan. Kostte wel even flink wat moeite om echt wakker te worden en uit bed te komen.

Ik heb alvast gegeten en alles klaargezet en even na zevenen heb ik de jongens wakker gemaakt. Thomas had direct zin om naar school te gaan. Het kostte hem wel wat moeite om uit bed te komen, hij was bang dat het koud zou zijn, maar gelukkig had ik de verwarming al lang aangezet. Eerst netjes naar de wc, toen aangekleed en hij heeft netjes zijn twee boterhammen opgegeten net als Tijmen. Hij ziet er stoer uit met zijn (gisteren door papa geknipte) korte koppie en zijn Mickey t-shirt. Ook Tijmen eet netjes zijn twee boterhammen. Als laatste Bregje wakker gemaakt.

Als iedereen klaar is om de deur uit te gaan is het even over achten. We stappen flink door. Onderweg raakt Tijmen zijn knuffel, Iesje, kwijt maar hij zegt het te laat om te zoeken dus ik hoop dat we 'm zien liggen op de terugweg. Gelukkig maakt hij er geen probleem van. Het loopt wel lekker, al die lange rechte stukken. En bijna geen hondenpoep, echt fijn, hoef ik niet te slalommen. Als Thomas in de verte zijn school ziet liggen is hij helemaal blij: "Dat is mijn basisschool hè mama?". "En dan gaan jullie weer naar huis en dan blijf ik op school hè mama." Zodra hij in zijn klas is ziet hij mij ook niet meer staan. Als hij zijn jas en schoenen heeft uitgedaan en zijn pantoffels heeft aangetrokken gaat hij spelen met de plankjes met klokken. Die vond hij al zo mooi toen hij op 15 januari even is gaan kennismaken met de juf. Ik praat nog even met de juf en pak zijn spulletjes. Ik zeg Thomas gedag en moet hem beloven dat ik naar huis ga.

Ik ga nog even een luizentas kopen. Die worden standaard gebruikt op school. Best handig. Denk ik. Ik blijf nog even nababbelen met degene bij wie ik de tas koop. Zij vertelt dat ze acht kinderen heeft. Haha, sta je daar met je drie kindjes. Petje af ook als je dat georganiseerd krijgt!

Om 8.55 uur gaan we pas naar huis. Onderweg zie ik Iesje liggen, gelukkig niet op het kruispunt of op de brug, maar erna. Om 9.15 uur zijn we thuis. Tijmen wil meteen "Vieszje kijke". Bregje krijgt een schone broek want dat haalde ik niet meer voor vertrek. Ook wil ze nog een keertje drinken. Tijmen heeft zijn gebruikelijke eetbui; hij eet achtereenvolgens een banaan en aardbeistukjes ('snoepjes' van de Hema).

Straks gaan we alweer op pad om Thomas te halen, maar eerst hoop ik nog wat aan de was te kunnen doen. Ben zo benieuwd hoe hij het doet, of het is wat hij ervan verwacht had. Wordt vervolgd...