Woensdag, 27 Juni 2007

SOS

Elk weekend werken we zo hard als we kunnen om weer een beetje verder te komen in de afwerking van het huis. Dat heeft wel als nadeel dat we elke nieuwe week niet uitgerust kunnen beginnen. Deze eindfase heeft ook veel weg van een schuifpuzzeltje: telkens moeten we eerst veel verschuiven voor het op de definitieve plek neergezet danwel opgeruimd kan worden. Elke week opnieuw betekent dat dat ik vanalles en nog wat kwijt ben, wat vreselijk vermoeiend is. Doordeweeks wil ik graag verder gaan met opruimen, maar over het algemeen ontbreekt de tijd. Er moet immers ook eten worden klaargemaakt, broeken worden verschoond, worden gewassen, gestofzuigd, boodschappen gehaald... En vooral, er moet tig keer heen en weer worden gefietst om de jongetjes naar school te brengen en op te halen. Het continu op de klok moeten kijken went maar langzaam. Het woord 'moeten' laat zich weer danig gelden. Op zich ben ik wel blij met het vaste ritme dat we gekregen hebben, maar het vergt wel de nodige organisatie.

Intussen kraakt mijn lichaam in al zijn voegen. De jongens kunnen nu vrijelijk door het hele huis heen lopen en lang op ��n plek blijven doen ze meestal niet, waardoor ik vaak twee trappen op en af moet lopen. Het fietsen met drie kinderen vergt een enorme extra inspanning, waardoor mijn spieren beurs aanvoelen. Dat hoort allemaal nog bij de beginfase, later komt de conditie en dan ben ik er wel blij mee. Nu ben ik elke morgen vreselijk stijf en moe. Door het fietsen, het vaste slapen, de meestal onderbroken nachtrust. Vanmorgen uitte dat zich in een slechte motoriek; ik kon in eerste instantie het theewater niet in het kopje schenken en op de fiets had ik veel ruimte nodig om mijn roer recht te houden wat lastig is als je een tegenligger tegenkomt. De benodigde boodschappen had ik gelukkig op een lijstje geschreven.

Kortom, ik voel me weer net zo brak als toen de jongens een half jaar oud waren en ik baal er weer net zo hard van want het spontaan in slaap vallen overdag is ni�t handig als je kleine kinderen hebt.

Help, ik heb vakantie nodig!

Cindy - 10:24 am

Woensdag, 27 Juni 2007

Update

Van het weekeinde is het dan toch nog gelukt de nieuwe pc te installeren, het aquarium op de jongenskamer te zetten, de woonkamer op te ruimen en de eettafel op zijn originele plek te zetten.

Vista installeren was erg gemakkelijk, activeren wat minder. Onze USB-adapter wordt niet ondersteund in Vista (XP ook niet trouwens), maar de driver kan wel probleemloos worden ge�nstalleerd en worden gebruikt. Ik vind dat wel grappig. Geen ondersteuning, maar wel kunnen gebruiken zonder problemen. Het was toch nog even zoeken naar een USBport die werkt, want de porten op de kast zijn wel aangesloten, maar niet actief. Toch nog even kijken in de BIOS en de drivers van het moederbord apart installeren. Jammer dat het nooit helemaal vlekkeloos kan. Het zag er zo veelbelovend uit. Ook dan toch maar de actuele drivers voor de grafische kaart meenemen.
Ik weet nog niet of ik zal kunnen wennen aan het Aero-thema. Het ziet er zo overdreven uit. Beetje te blingbling voor mijn doen. Maar terugschakelen naar Windows Standaard kan later nog. Eerst een kansje geven.

Het aquarium installeren ging iets minder van een leien dakje. Het aquarium is 45 diep en het kastje 40. Meten is weten, meten is weten, meten is vergeten. Gelukkig hebben we in de schuur nog de nodige balken liggen. Daar heb ik, in de stromende regen, een paar steunen van gemaakt. Ziet er toch nog netjes uit en bijkomend voordeel is dat de jongens niet met hun nieuwsgierige handen bij de slangen van de pomp kunnen. Toch nog best spannend, een grote bak met water onbewaakt bij twee kleine jongetjes plaatsen. Zodra de bestelde deksel binnen is, kan het gevuld worden met water en gaan we visjes uitkiezen bij de plaatselijke dierenwinkel. Benieuwd waar de voorkeur naar uit gaat.
Ook ben ik benieuwd wanneer ik tijd heb het aquarium in de eetkamer om te bouwen. Het staat nu al bijna 4 maanden zonder verzorging te draaien en op wat draadalg na gaat dat verbazingwekkend nog goed. De vispopulatie is wel drastisch verminderd, maar dat heb je als je vissen wekenlang geen eten geeft. De zwakken zullen de sterken voeden, zeg maar.

Een weekeinde met veel activiteit dus. We komen er wel, ooit.

Jer�me - 10:18 am

Maandag, 18 Juni 2007

Geen stropdas

Tijmen heeft een plaatje van een glas limonade uitgeknipt, beschilderd en er een rietje op geplakt. Kan me alleen maar indenken dat de kinderen zelf een plaatje mochten uitzoeken en die dan mochten inkleuren. Maar hij was heel blij om het mij te geven en ik blij dat hij blij was. Thomas heeft een niet-storen-bordje geplakt. Achterop een leuk gedichtje, maar desondanks denk ik dat het bordje geen effect zal hebben. Maar proberen ga ik het zeker op ons nieuwe werkkamer. Woensdag wordt het bureaublad bezorgd en met geluk kan ik van het weekeinde dan eindelijk aan onze nieuwe computer zitten. De hardware is alweer achterhaald en duur betaald, maar het zal een hele sprong voorwaarts zijn in vergelijking met onze versleten, op sterven na dood zijnde Compaq.

Zaterdag hadden we er de vaart goed in zitten. Kastje hier zetten, doosjes daar. Vermoeiend, maar wel bevredigend als alles op zijn uiteindelijke plaatsje terecht komt. Zou het dan toch gaan lukken het aquarium binnen te zetten? De jongens zagen de voordelen er ook van in en gedroegen zich naar behoren. Even met de autootjes spelen, opruimen, even met de Lego spelen, opruimen, enzovoort. Tijmen viel 's middags (weer) in slaap en daardoor kon Thomas ongestoord spelen met de computer. Zijn favoriete site http://www.lego.com/eng/preschool/games/default.asp is helaas gerestyled en daardoor is hij de weg kwijt. Ook Pingu is anders dan voorheen, maar ik denk dat hij daar over een tijdje zijn weg wel weer zal vinden. Omdat Tijmen bijna de hele middag had geslapen is hij helemaal uit zijn ritme. 's Avonds kan hij niet slapen en wil hij met ons televisie kijken. En meesmikkelen van onze snacks.

Zondag hadden we gepland eerst naar de kinderboerderij te gaan om o.a. wat papier weg te brengen. Eerst 's ochtends muffins gebakken met de jongens. Vaderdag is geen reden voor ontbijt op bed... En het bleef maar regenen. En wij maar wachten tot we weg konden. Om 2 uur eindelijk de zon! Paar uurtjes op de kinderboerderij geweest. Daar hadden diverse hokken een opknapbeurt gehad. Dit jaar bestaat de kinderboerderij 25 jaar en er zijn de nodige festiviteiten. Het zag er weer gezellig uit. We hadden geen melk en geen eieren voor pannekoeken dus aten we maar eigenbelegde pizza's. Eigenlijk hebben we helemaal niets meer aan boodschappen, want we zijn al dagen en dagen niet meer geweest. Ben benieuwd of dat terug te zien zal zijn in onze uitgaven. Maar wat we bespaard hebben op boodschappen, als dat al het geval is, hebben we vast driedubbel en dwars uitgegeven aan de bouwmarkten.

Het is jammer dat we niet 2 dagen werken en 5 dagen weekeinde hebben, maar het is dan ook nooit genoeg of goed.

Jer�me - 11:26 am

Donderdag, 07 Juni 2007

Zes maanden

Precies zes maanden geleden was ik met de laatste loodjes van mijn derde bevalling bezig. Nog 58 minuten te gaan tot ik Bregje in mijn armen kon houden. Hangend in bad met om elke 4 minuten een korte stevige wee. De verloskundige was geloof ik net gearriveerd met een stagiaire en ze gingen alles op de eettafel klaarzetten. Ze wilde wel proberen mij staand te toucheren zodat ik gelukkig het bad niet uithoefde. Vliezen doorprikken op bijna 10 cm idem dito (en dat was wel pijnlijk!). Verder was ik lekker op mezelf aangewezen want ik zat in mijn eigen ruimte en zij liet me daar. Het badwater voelde koud aan al was het dat niet (maar warmer durfden we niet gezien de geschiedenis met Thomas), de wee�n deden nog steeds heel veel pijn, maar zo'n bad hangt wel lekker en je wordt er soepeler van zodat het persen makkelijker verloopt en je minder gemakkelijk inscheurt. Doordat Bregje een opgeslagen armpje had toen ze geboren werd, ben ik nog steeds blij toe dat ik in bad zat; zeker weten dat dat op het droge problemen had gegeven. Wat me het meest van al is bijgebleven was toen ik Bregje in mijn armen kon houden; eindeloos lang naar mijn gevoel, zo mooi. Ze was blij en rustig toen ze was geboren, zo mooi om te zien. En eindelijk kon ik mijn kindje direct na de geboorte laten drinken. Bij Thomas waren we dat vergeten, zo overdonderd waren we en Tijmen was er te beroerd voor, die wilde niet.

Het is raar dat dat alweer een half jaar geleden is. Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Het is natuurlijk ook een heel ander jaargetijde, zodat het nu bijvoorbeeld allang licht is in plaats van nog lekker donker (ik beval graag als het nog donker is hoewel ik eigenlijk geen idee heb hoe dat met licht zou zijn; de jongens kwamen 's nachts en Bregje 's morgens tamelijk vroeg). Echt sentimenteel voel ik me dan ook niet, wel verwonderd dat ik alweer zo'n grote dochter heb (�berhaupt, dat ik DRIE kinderen heb, zo ineens!). Het sentimentele komt wel tegen de tijd dat ze ��n jaar wordt. Tegelijkertijd kan ik me trouwens ook weer niet voorstellen dat het p�s een half jaar geleden is, ons meisje lijkt er zowat altijd al te zijn geweest.

De tijd vliegt dus en wat is er veel gebeurd het afgelopen half jaar. Nu staat de eettafel al weer een hele poos op dezelfde plek als toen en waar het bad stond staat nog steeds een hele berg dozen. De verbouwing is bijna afgerond nu, het komt voornamelijk neer op opruimen. We zijn allemaal vreselijk moe dus dat vlot niet zo erg. Nog even volhouden dus.

Ons meisje is intussen nog steeds een heel vrolijk kindje. Ze drinkt nog heerlijk bij mij en aanstaand weekend mag ze eens lekker op wat groente of fruit gaan knabbelen. Daar kijkt ze al een poos naar uit, zo interessant is het allemaal. Sinds vorige week is ze in het bezit van ��n tand, een hele scherpe al, voor de rest moet ze het nog doen met haar hele sterke kaken. Eens even opzoeken wat ze ookalweer precies mag eten, want het gekke is dat je dat vergeet, al is het pas twee jaar geleden dat Tijmen in die fase zat. Een eigen Tripp Trapp heeft onze dame inmiddels ook; een mooie rode!