Dinsdag, 29 Januari 2008

Voor de leuk

Een aantal foto's van eind december en begin januari...

30 december




31 december


2 januari


8 januari


9 januari

Dinsdag, 29 Januari 2008

Stopzinnen

Als je tegenwoordig aan Thomas vraagt wat hij aan het doen is, of het nu iets gewoons is danwel iets wat eigenlijk niet mag, dan zegt hij heel verontwaardigd: "Dat weet ik niet!"
En als je iets tegen Tijmen zegt, wat dan ook, dan reageert hij met: "Dat mag je niet zeggen!", ook al op zo'n verontwaardigde toon.
Jaja, je doet het niet snel goed als ouder zijnde!

Ons meiske is gelukkig nog niet zo ver. Zij maakt keurige zinnen, maar nog geheel onverstaanbaar. Wel kun je haar iets vragen en als zij het er mee eens is zegt zij heel lief "ja!". Zij weet ook heel goed waar zij antwoord op geeft, want op vragen waar zij beter geen antwoord op kan geven zegt zij mooi niets! En heel soms zegt zij "nee!".

Zondag, 27 Januari 2008

Kan niet stoppen

Wat is het toch verschrikkelijk stoer om een racestuur te hebben. De forcefeedback, het schakelen, alles geeft je het idee dat je echt aan het racen bent. Voor zover ik dat kan beoordelen natuurlijk, rijbewijsloos als ik ben. Maar het is al bedtijd en ik kan niet stoppen. Letterlijk en letterlijk. Ik wil niet stoppen met racen en tijdens de race vergeet ik nog wel eens naar de R te gaan van KRoeG (Koppeling, Rem, oh en, Gas).

Cindy zegt wel dat ze me weg gaat sleuren, maar kan niet uitloggen voordat ze dit berichtje gelezen heeft. Haha! Toch nog even gauw een laatste rondje.

Zondag, 27 Januari 2008

Weekend

Even een weekend-update.

Zaterdag kwam ik er achter dat het niet zo best is voor mij om langer dan acht uur achtereen in mijn bed te liggen. Na een lange nachtrust opgestaan met hoofdpijn. 's Morgens zelfstandig voor het eerst weer een wasje gedraaid, simpel begonnen, alleen handdoeken. Toch trots dat dat gelukt is.
's Middags weer naar buiten. Daar kom ik nu dubbel zo graag. Inmiddels is ook de tweede korst van mijn gezicht af (eerste kwam er vrijdagavond af), het ziet er netjes uit allemaal. Mijn gezicht is ook niet meer zo opgezwollen, dus het valt allemaal minder op nu (hoewel het intussen wel alle kleuren van de regenboog heeft). We zijn naar de vesting gelopen, kon ik toch nog even bij The Stitch Cottage kijken (in het kader van als het jeukt moet je krabben of zoiets...). Het waaide weer hard en de zon scheen fel, ik liep daardoor weer aardig op mijn benen te zwabberen, maar gelukkig bleef ik dit keer overeind. Eenmaal binnen in de winkel kwam ik weer een beetje bij mijn positieven. Ik ga in ieder geval komende week maar eens een nieuwe zonnebril kopen, misschien scheelt dat. Hoe ik de wind moet verminderen weet ik niet, begin er intussen wel een ontzettende hekel aan te krijgen. Het lag trouwens niet helemaal aan mij, Jerôme zou met de jongens naar het Kleine Strandje gaan maar hij was finaal de weg kwijt. En ik maar denken dat ik de enige was die op het hoofd gevallen was... Uiteindelijk kon hij wèl de winkel vinden, gelukkig op een moment dat ik bijna klaar was met stofjes uitzoeken. Op de terugweg ging het stukken beter met lopen, wel zo prettig. De warme chocola die we daarna bij V&D genuttigd hebben smaakte zalig maar toch zit ik liever bij de Hema (ja lieverd, ik houd er al over op!). De hele avond was ik blij, mijn arm was goed genoeg om stofjes te knippen terwijl Jerôme een maffe film aan het kijken was, mijn hoofdpijn was weg en de kindjes lagen heerlijk te slapen op bed. Al met al dus toch een goeie dag.

Zondag werden we een stuk later wakker dan gedacht, de jongetjes hebben min of meer uitgeslapen. Ai, toch weer dat hoofd. En een zere pols, niet helemaal goed gelegen vannacht. De jongens maakten een enorm lawaai, daar dacht ik op zolder mooi vanaf te zijn, maar de wind liet de dakkapel hard fluiten. Zucht. Toch gelukt om twee(!) wassen te draaien. Daarna was ik erg moe, dus vanmiddag in bed gekropen. Dat was lekker. Daarna wel moe van het slapen... Moeilijk om daar een goed evenwicht in te vinden nog. Niet slapen is niet altijd goed, wel slapen ook niet.
Ik heb gisteren onder andere zes rolletjes stof gekocht voor de quilt waar ik nu mee bezig ben en die wilde ik toch maar wassen, er zaten erg valse vouwen in van het oprollen. Dat is gelukkig goed gegaan, lang leve de waszakjes. Vervolgens moesten ze gestreken worden en dat wilde dus niet, bijna een driftbui maar Jerôme heeft het overgenomen waarvoor nogmaals dank, nu hangen ze keurig recht en zonder al te rare vouwen en kreukels over een keukenstoel. Ik verheug me er al op om ze te kunnen gaan gebruiken
Eerste deel van de avond was met een avontuurlijke Bregje want ook zij had de hele middag geslapen en dan slaapt ze 's avonds niet, tweede deel was even ouderwets samen achter de pc's. Nu heb ik mijn hart weer uitgestort en Jerôme is uitgeracet (jaja, we hebben nu een stuur, een versnellingspook en pedalen, nu nog een auto ), dus bijna bedtijd. In principe hoef ik de komende week niets te regelen, want Jerôme zorgt voor het naar school brengen en halen van de jongens, maar ben benieuwd in hoeverre ik alles los kan laten. Ben nog nooit goed geweest in delegeren...

Vrijdag, 25 Januari 2008

Mama?! BEN JE DOOF?!

Net een kort gesprek gehad met Cindy. Ze is thuis met Bregje en Tijmen. En die laatste laat horen dat hij aanwezig is.

"MAMA! IK HEB MIJN DRINKEN OP!"
"Heel goed."
"MAMA! IK HEB MIJN DRINKEN OP!"
"Jaah! Zet je beker maar neer."
"MAMA! IK HEB MIJN DRINKEN OP! BEN JE DOOF?"
"MAMA! BEN JE DOOF?"
"Neeeh! Ik heb alleen pijn aan mijn armen, niet aan mijn oren..... Pfff, wanneer kom je naar huis?"

Vrijdag, 25 Januari 2008

Ik heb je wel gehoord, hoor

"Papa, ik heb je wel gehoord hoor."
"Wanneer dan?"
"Gisteravond. Toen je thee ging drinken. En toen je naar de wc ging en je tanden poetste."
"Oh? Moest je niet slapen dan?"
"Jawel, maar je maakte teveel lawaai."
"Sorry Thomas."

Vrijdag, 25 Januari 2008

Je eigen bed ligt het lekkerste, toch?

Gisteravond zijn de jongens weer thuisgekomen. En het is natuurlijk heel fijn om weer in je eigen bed te kunnen slapen.

"Papa, papa, ik kan niet slapen!"
"Waarom niet, Thomas?"
"Het licht is eng." Er straalde een lichtstraaltje van de straatlantaarn door ons raam in hun kamer. Gordijnen dicht, opgelost.
"Papa, papa, ik kan nog steeds niet slapen."
"Waarom niet, Thomas?"
"De vogels maken teveel lawaai."
"Daar kan ik niets aan doen. Ze houden vanzelf wel op."
"Papa, papa, ik kan nog steeds niet slapen."
"Waarom niet, Thomas?"
"De buren maken teveel lawaai."
"Daar kan ik niets aan doen. Ze houden vanzelf wel op."
"Papa, papa, ik kan nog steeds niet slapen."
"Waarom niet, Thomas?"
"Ik hoor teveel geluid van buiten. Brrrroem, broemm."
"Dat zijn brommers en vrachtwagens. Daar kan ik niets aan doen. Ze houden vanzelf wel op. Zal ik even bij je liggen?"
"Hum hum (ja dus)"
Broooemmm op de achtergrond, "Dat is een brommer."
Twiet twiet in de keuken, "Dat zijn de vogels."
Floooosh, "De buurman is naar de wc geweest."
"Thomas?"
"Ja, papa?"
"Mag ik naar beneden om thee te drinken?"
"Hum hum (ja dus)"

Donderdag, 24 Januari 2008

Dip

Of het aan het grijze weer ligt of aan mijn zere lijf weet ik niet, maar vandaag heb ik last van een enorme dip. Ik kon mijn linkerpols al weer aardig gebruiken maar nu opeens niet meer en tot overmaat van ramp begint mijn rechterpols ook op te spelen. Dat valt niet mee met een dertien maanden oude dreumes in huis. Verder krijg ik mijn hoofd maar niet helder, ik voel me alsof ik herstellende ben van een fikse griep. Ook eten doet nog steeds pijn en ik heb steeds wel honger, maar er lijkt niets in huis te zijn waar ik nou eens echt trek in heb. Zomaar even naar de winkel rennen zit er niet in, voel me best een beetje opgesloten en bovenal zielig. Ik ben het zat om over een bult heen te moeten kijken, al moet ik eerlijk zeggen dat mijn gezicht er vandaag al een stuk beter uit ziet. Ik wil graag verder werken aan mijn patchworkquilt maar dat kan ik voorlopig schudden omdat ik mijn handen niet goed kan gebruiken. Afgelopen weekend had ik stof willen bij kopen, maar zover zijn we natuurlijk nooit gekomen. En dit weekend had ik graag naar The Stitch Cottage willen gaan, want die is een poosje dicht geweest na een verbouwing. Ik had ook nog wat dingetjes nodig maar kan me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren wàt. Een hersenschudding is gewoon stòm. En wanneer we nu ooit wel onze boekenkast kunnen bestellen...

Qua timing is dit stom genoeg wel het beste moment geweest waarop dit kon gebeuren, maar dat je zomaar om kunt vallen zonder dat je er zelf iets van merkt met dit als resultaat vind ik nog steeds lichtelijk choquerend. En ik ben het nu al spuugzat, ik wil gewoon verder met waar ik gebleven was. Waar kan ik protest aan tekenen?

Woensdag, 23 Januari 2008

Rare vergelijking?

Misschien een rare vergelijking, maar deze week doet me zó denken aan mijn laatste kraamweek, dertien maanden geleden:

- toen raakte ik voor het eerst bijna bewusteloos, nu dan toch echt;
- de bedpan waar ik op moest plassen, noodgedwongen toen voor het eerst en nu in het ziekenhuis moest ik hem weer gebruiken;
- het vele geregel terwijl ik er eigenlijk niet toe in staat ben;
- het voorzichtig voor het eerst weer samen naar buiten gaan;
- de beterschapstekening die Tijmen op de psz heeft gemaakt; destijds had Thomas zo'n felicitatietekening gemaakt. Zó schattig!
- Jerôme die kakifruit koopt bij Albert Heijn;
- Jerôme die de tweede week vrij is, zodat we allemaal even kunnen bijkomen en proberen het gezinsleven weer op de rit te zetten;
- het me in eerste instantie nog sterk voelen en dan halverwege de week moeten toegeven dat ik me toch zwakker voel dan ik zou willen.

Het grote verschil is alleen dat er nu geen lief klein babietje is waar onze wereld om draait, waar we het met liefde allemaal voor doen. Als ik nu probeer na te denken over de zin van dit alles kom ik vooralsnog geen steek verder...

Dinsdag, 22 Januari 2008

Hersenschudding

Normaal sta je er nooit bij stil, maar als het je overkomt dan heeft een val soms toch grotere impact dan verwacht. Zaterdag is Cindy gevallen en ze heeft haar val met haar gezicht proberen te breken. Niet de meest briliante actie die je kunt bedenken, maar veel kun je er niet meer aan doen. De eerste dagen waren eigenlijk heel voorspoedig verlopen. Weinig hoofdpijn, geen klachten behalve een gekneusde pols. Niet echt wat je bij een hersenschudding verwacht.

Vandaag de eerste echte dag dat het niet goed ging. Toen we opstonden was Cindy moe en geïrriteerd. Het licht was te fel en het brood smaakte niet. Ze begon te duizelen en kon niet meer recht staan. Ik heb het werk gebeld en ben thuis gebleven. Cindy heeft daarna een paar uurtjes geslapen. Na de lunch zijn we naar buiten gegaan voor een frisse neus. En Bregje heeft zich heel de dag koest gehouden. Tijmen is vanavond thuis gekomen om te slapen, maar ik hoop dat ze de komende dagen toch nog even bij opa en oma mogen slapen. Als je ziek bent ga je ook niet eerder naar je werk dan wanneer je er klaar voor bent. En een fulltimemoeder is fulltime bezig met haar kinderen.
Morgen ga ik met Christian overleggen of het goed is als ik volgende week vrij neem, onbetaald indien nodig. Een hersenschudding is heel geniepig. Je ziet het niet, maar het kan opeens opduiken. En als je er dan alleen voor staat, met 3 kinderen om je heen, zijn de risico's nog groter.

Als je meer wilt weten over wat je de komende WEKEN! kunt verwachten, raad ik je aan deze patiëntenfolder te lezen.

Dinsdag, 22 Januari 2008

Zes jaar!

Vandaag is het precies zes jaar geleden dat onze relatie begon, na een hele lange aanloop.

En om dat te vieren eten wij straks een luxe toetje. Jerôme was vandaag thuis en we zijn vanmiddag met zijn drietjes boodschappen wezen doen. In het zonnetje. De krokusjes in de tuin staan in bloei. De dag begon vervelend maar nu ben ik weer blij. De aanleiding was best triest maar toch was het fijn om vandaag zomaar een keertje samen te zijn.

Dinsdag, 22 Januari 2008

Knock out

Zaterdag gingen wij lekker met zijn vijven op pad. Het plan was om eerst naar Lundia te gaan om een uitbreiding voor onze boekenkast te bestellen. Daarna wilden wij nog even lekker de stad in. Eindelijk hadden we een beetje geld te besteden, eindelijk was er gelegenheid om te gaan.

Na een toch wel weer pittige reis met het openbaar vervoer waren we een beetje stijf geworden. Het was koud buiten, het waaide hard. Dus toen wij bij Alexander uit het metrostation waren en het plein naar de Woonmall overstaken besloten we een heel klein stukje te rennen. We hadden de wind in de rug. Jerôme rende achter de Bugaboo aan, ik rende met een jongetje aan elke hand. Daarna was alles wazig. Ik gilde dat mijn hoofd pijn deed, droomde dat ik om Jerôme gedrapeerd hing, dat we een café wilden binnengaan dat nog niet open was, dat er een mevrouw was in een bordeauxrode scootmobiel die per se wilde helpen en die van Jerôme de jongens mee naar het café mocht nemen. Verder droomde ik dat de jongens flesjes Fristi kregen. Daarna waren mijn ogen open en zat een mevrouw me maar door te zagen over welke dag het was en wat ik vandaag aan het doen was. Wist ik wel dat het januari was? Nou nee, dat kon vast niet kloppen. En wat ik kwam doen, geen idee. O gingen we een boekenkast kopen, waarom dan? Intussen kreeg ik door dat ik in een ziekenwagen lag en wilde ik weten wat er gebeurde. Het was allemaal heel erg vaag.

Daarna lag ik in een kamer. In het IJsselland ziekenhuis. Dat wist ik, want dat had ik opgevangen. Mijn gezicht deed pijn aan de rechterkant, mijn kaken waren ontwricht en er was iets goed mis met mijn linkerpols. Langzaamaan begon wel door te dringen dat we een leuke dag uit aan het beleven waren geweest en dat er iets niet goed was gegaan, in plaats van dat ik alleen maar een rare droom had gehad.

Telkens zag ik weer een andere persoon aan mijn bed. Er werden röntgenfoto's gemaakt, van mijn hoofd, om mijn kaken en mijn oogkassen te checken. En van beide polsen. Gelukkig bleek er niets gebroken te zijn. Ik moest plassen en moest dat drie keer herhalen, toen kwam er eindelijk een verpleegster met een beddenpan. Ik mocht nog niet naar het toilet, hoewel ik liever rechtop zat/stond dan lag, want er moest eerst nog een ct-scan gemaakt worden van mijn hoofd omdat ik ruim een half uur buiten westen was geweest en het vervolgens nog ruim anderhalf uur duurde voor ik mijn geheugen weer terug had. Terwijl ik probeerde te plassen ging de verpleegster telefoneren. Handig, hoe lang dacht ze dat ik het zo vol ging houden met op dat ding hangen? Gelukkig maar dat ik niet licht in mijn hoofd was en geen hoofdpijn had! Nadat de ct-scan was gemaakt kwam de neuroloog die met ons bespreken. De scan zag er mooi uit, ik had alleen een lichte hersenschudding. Vroeger stond daar zes weken plat liggen in een donkere kamer voor, nu gelukkig niet meer. Mijn wonden zouden worden schoongemaakt en ik moest een tetanusinjectie. Maar het enige dat gebeurde was dat er een verpleegster kwam die mijn pols zwachtelde. Daarna kwam er een mevrouw die zei dat we naar huis mochten gaan. De injectie was ineens niet meer nodig en de wonden bleven zoals ze waren.

De kinderen gingen met mijn ouders mee, Jerôme en ik werden naar huis gebracht door mijn schoonvader. Wij waren er eerder dan mijn ouders. Voor de jongens waarschijnlijk wel zo prettig. Jerôme is al die tijd kalm gebleven, de jongens hadden Fristi gekregen in het café en mochten vervolgens in een politieauto mee naar het ziekenhuis; de schrik viel voor hen dus uiteindelijk mee en het was een groot avontuur. Gelukkig mochten ze bij opa en oma blijven logeren. Daar zijn ze nu overigens nog, want ik kan nog niet heel veel hebben, maar daarover later. Ik mis mijn jonkies wel heel erg!

Voor wie foto's wil zien van mijn nieuwe look: Lees meer ...

Vrijdag, 18 Januari 2008

Yes, 2x2!

Woensdag een babbeltje met wat moeders op het schoolplein.

Donderdag een babbeltje met de coördinator van de PSZ.

Vrijdag, vandaag dus, geregeld:

Vanaf volgende week gaat Tijmen in plaats van twee dagdelen vier dagdelen per week naar de peuterspeelzaal! Wij blij, hij waarschijnlijk ook. Hopelijk vindt hij daar voorlopig de uitdaging die hij zoekt.

Woensdag, 16 Januari 2008

Leeg

Er is de laatste tijd zoveel gebeurd dat mijn hoofd overloopt. Gelukkig lukt het eindelijk een klein beetje om de chaos in huis aan te pakken al gaat dat nog steeds te langzaam naar mijn zin. Het papierwerk kan ik door de weeks doen, doordat ik een deel naar beneden kan halen om het te archiveren en alle textiel lukt het best in de weekenden. De was loopt niet meer zo ver achter als eerst. Ook voor het wegwerken van de schone was heb ik een oplossing gevonden. Struikelblok blijft nog wel onze slaapkamer, maar hopelijk kan Jerôme binnenkort een dagje vrij nemen en kunnen we een weekend doorbuffelen. Want dat is het; we moeten eerst even meer chaos maken voor we alles op kunnen ruimen en daar moet je mee dóór kunnen gaan. Met onze handenbindertjes is dat tot nu toe ondoenlijk gebleken wat zo nu en dan tot heftige frustraties leidt. Het is niet leuk als je midden in de nacht struikelend door je slaapkamer naar je dochter toe moet om het maar zachtjes uit te drukken. Of om 's morgens als je haast heb uit de logeerkamer uit allerlei stapels je kleding tevoorschijn moet plukken omdat je niet bij je kledingkast kunt. Ben nog steeds erg blij dat we verbouwd hebben, maar de nasleep is eindeloos veel langer dan we vantevoren gedacht hadden. De zolder is dan ook nog steeds niet geschikt om de kinderen op te laten spelen wat dan weer de vaart uit de was haalt om maar wat te noemen en zo blijft alles een vicieuse cirkel.    

Ik ben dus weer keihard aan het werk aangezien dat de enige manier is om de situatie te verbeteren. En dat terwijl de kinderen, vooral Tijmen, nog lang niet zijn uitgepingpongd na afgelopen december. Dat vreet behoorlijk wat energie. Dus ik ben MOE, met hoofdletters. Vergeet daardoor dus rustig allerlei zaken, ook belangrijke. Omdat de pc's tegenwoordig op zolder staan, kom ik er de laatste tijd nauwelijks aan toe om achter de pc te gaan zitten. De hele dag gonst mijn hoofd van de gedachten over alles wat ik nog wil doen, opzoeken en schrijven en als ik 's avonds wel een keertje achter mijn pc zit ben ik alles kwijt. Mijn hoofd is leeg. Waarschijnlijk had ik beter op bed kunnen liggen, maar er waren nog dingen die niet konden wachten, maar welke? Bovendien zijn rustige avonden heel zeldzaam dus die wil ik ook niet slapend doorbrengen. Sterkter nog, die dùrf ik niet slapend door te brengen want dat is tot nu toe nog nooit goed gegaan. Die kinders van ons lijken dat te ruiken en gaan dan altijd alsnog spoken.

Dus mocht ik chagrijnig overkomen dan weet je nu waardoor dat komt. En als je vindt dat ik te weinig blog tegenwoordig, voilà. Ik smacht naar een laptop. Donaties daarvoor zijn te allen tijde welkom Kan ik wellicht ook weer eens wat nieuwe foto's uploaden naar onze Flickr account...

Woensdag, 16 Januari 2008

Papa's tovenarij is sterk

Vandaag heb ik Thomas en Tijmen laten zien dat ik een groot en machtig magiër ben. Ik heb gisteren een paar walnoten gekraakt voor op de karamelvla. En vandaag was Tijmen aan het spelen met 1 van de overgebleven doppen. Daar maakte hij korte meten mee en brak hem in tweëen. Toen hij niet naar de wc wilde, hij is nog steeds aan het oefenen, zei ik hem dat ik de dop zou maken als hij wel ging. In de tussentijd stak ik snel een andere dop in mijn broekzak. "Toen dan, papa!" riep hij. Ik stak de twee stukjes in mijn broekzak, want alleen daar werkt de magie, en haalde de hele dop te voorschijn. "Hahaha, wauw, dat is goed! Geef aan mij!". Met alle kracht probeerde Tijmen de stukjes van elkaar te trekken. "Papa's tovenarij is sterk!" De hele avond was ik dus verplicht de dop in tweëen te toveren en daar weer aan elkaar ... .

Woensdag, 16 Januari 2008

Hangjongeren?

Toen ik dit artikel las, moest ik eigenlijk heel hard lachen. Maar het is ook wel intriest dat ouders zo met hun verantwoordelijkheid omgaan.

Op het AD:
Kinderen dumpen bij UPC

Dinsdag, 15 Januari 2008

Prioriteiten stellen

Ik probeer altijd mijn werkzaamheden uit te voeren op basis van prioriteit. Prio 1 eerst, dan prio 2 en, indien mogelijk, prio 3. Een blik op mijn kladblok toont mij dat prio 1 voor vandaag is afgerond. Dat gaat goed. En dan kijk ik naar prio 2 .... en die lijst is lang, heeeeeeel lang. Ik durf niet eens naar prio 3 te kijken, want ik weet al wat daar staat. Verlof aanvragen, dagen uit alacarte opnemen, Cindy mailen, Kruidvat! en uren besteden aan het "groot en zeer belangrijk" project waar we nooit tijd voor kunnen vrij maken.
Vandaag dan maar 1 keer afwijken van de geijkte methodiek en eerst prio 3 en dan terug naar 2.

Donderdag, 10 Januari 2008

Natuurfotografie

Een week of zo terug was ik foto's aan het maken. Het resultaat van mijn amateuristische inspanningen bekeek ik op het kleine schermpje van de camera. Opeens zag ik daar een foto van een emmer, heel closeup. Toen een foto van het blote onderlijf van een jongetje. En last, very not least, een close up van een versgedraaide, dampende drol! In de wc! Je begrijpt dat deze foto's niet geschikt zijn voor internet (behalve die van de emmer dan). We hebben toen de jongens gevraagd of ze misschien met de camera hebben gespeeld. Hihihihihi. En of ze misschien foto's hebben gemaakt op de wc. Hihihihi. En of Thomas misschien toevallig een poepje had gemaakt. Hihihi, JA!

Fijn, fotografen in spe. Natuurfotografen....

Dinsdag, 08 Januari 2008

Stuurloos, maar niet voor lang

Mijn favoriete computerspellen zijn altijd race simulaties geweest. Colin McRae Rally, Richard Burns Rally, GTR, GTR2, LFS (niet te verwarren met NFS) of soortgelijk. Tot heden was ik altijd toegewezen op het toetsenbord of xbox controller. Niet echt realistisch, maar aangezien ik nog geen rijbewijs heb en dus geen rijervaring heb kan dat de pret niet drukken.
Nu heb ik voornemens in de zomervakantie een rijvaardigheidsbewijs te bemachtigen. En in voorbereiding daarvoor wil ik wat zelfvertrouwen krijgen. En daarom heb ik het volgende artikel besteld en hoop ik deze zeer binnenkort in ons huis te mogen verwelkomen. W00T!

Maandag, 07 Januari 2008

Oplevering

Het verzoek van de klant was uiterlijk 7 januari 2008 8 kwartaalberichten opleveren. Om half negen verstuurde ik het eerste rapport. Om negen uur verstuurde ik een tweede, gevolg naar 30 minuten door een derde, gevolgd na 30 minuten door een vierde, gevolgd ... je begrijpt het verder wel. Om 12 uur waren alle kwartaalberichten bij de klant. Daar hadden ze niet meer op gerekend na de problemen die we vorige week hadden met servers die spontaan opnieuw opstartten. Om 11 uur belde ze al om te bedanken voor de tijdige oplevering. Dat overkomt ons niet vaak, dat een klant belt om te bedanken. Maar eens in de zoveel tijd gebeurt het en dan voel je je goed. Of er staat opeens een bakker voor de deur met gebak, ook heel leuk. Of, en daar hoop ik nu eigenlijk op, ze bellen opeens om te vragen of je in de gelegenheid bent mee te gaan lunchen. Yam Cha!

Zaterdag, 05 Januari 2008

Daar zit je dan

Zaterdag en dan naar je werk. Dat valt niet mee, maar toch zitten we hier weer in januari. Net als in juli vorig jaar en de januari daarvoor. Aan de ene kant is het wel apart, leuk. Aan de andere kant zou ik liever niet werken maar winkelen. Of naar de dierentuin, ja ik weet dat het koud is buiten. Vanochtend om 8 uur gingen de deuren van kantoor open. Ik dacht de eerste bus van 7.10 wel te kunnen halen, maar de buschauffeur was zeker een vroege kikker. Dus moest ik een half uurtje in de kou wachten op de tweede bus van die dag. Hopelijk gaat het met de terugreis beter. We zijn met een groep van 20 en iedereen is geheel geconcentreerd aan het werk. Tik tik tik. Gelukkig heb ik de nodige muziek meegenomen om de tijd te doden. En genoeg te doen, dus tot de volgende keek op de week...

Woensdag, 02 Januari 2008

De uitspraak van de dag

Komt van Thomas: úrenlang. Alles maar dan ook alles vandaag is úrenlang, of het iets zinnigs betreft of niet.

Woensdag, 02 Januari 2008

Bregjes favorieten

• beste zit/hangplek: de trap
• boeiendste tv-serie: de teletubbies
• lekkerste eten: eierkoek
• lekkerste drinken: mamamelk
• leukste speelgoed: de afstandbediening - waarvan ze trouwens al precies weet waar die voor dient - en de telefoon. Heeft ze echt iemand aan de lijn dan luistert ze verwonderd en zegt niets, maar als ze speelt dat ze belt dan kletst ze honderduit!
• leukste spelletje: kiekeboe, hoewel geven-nemen ook nog steeds leuk is
• topattractie in de keuken: twee blikjes leverpastei uit het kastje onder de oven. Wel opletten dat ze niet op het plastic gaat zitten knagen wat er nog omheen zit
• fijnste om op te kauwen: schoenen en pantoffels
• sportieve bezigheid: dansen, zowel alleen als op mama's arm