Van Jerôme moet ik bloggen, nu ik eindelijk de lappetopper overhandigd heb gekregen.
Ik hang op de bank met een loeizeer lijf: griep.
Verwacht dus niet een goed geschreven stuk...
... maar bij deze schat, een berichtje. Wie weet als ik opgeknapt ben dat je meer krijgt dan dit nietszeggende stukje.
Dank voor het lezen. Nu ga ik weer verder met mezelf zielig voelen.
Wednesday I started my Business English course. I hope this will improve my pronunciation and style.
I find that my English recently has become very limited and informal. That is probably because my contacts are for the most part not professional. I think the ability to write a good e-mail or memo or report is essential for my job.
The hardest part is being consistent in the US English. Robeco has adopted US English as the standard, while everyone I know has been schooled in the UK English. These might not look to different, but they definitely are. An example: behavior versus behaviour. Or center versus centre. And totaled versus totalled.
My personal preference would be UK English, because it the ‘classical’ way. But at Robeco we are hip, modern, savvy. What is most funny, is the fact the course is intented to be given in UK English and the instructor is himself an Englishman.
An extra complication is that Robeco has decide to use the European style for dates. That’s because it is necessary in some legal texts and it is convenient from the point of view of consistency to use the same format in all Robeco publications. Most applications and local settings however are set up in the English date format making transferring data from one application to another a challenge sometimes.
Regrettably I will be absent on three of the eleven training days and I understand this means I will not be eligible for the certificate.
Vanochtend het traditionele paasontbijt gegeten op kantoor. Paar jaar terug werkte er een dame van Duitse afkomst in de keuken en die wist echt hoe je een paasontbijt moest neerzetten. Had ze van haar moeder geleerd vertelde ze me toen. Helaas is ze met pensioen en wordt de keuken nu gerund door dames die het openen van een pak met eierdooiers al een culinaire hoogtepunt vinden. Ik wist niet eens dat het bestond.
Maar! dit jaar hebben toch ontdekt dat er meer aan het paasontbijt is dan een zakje oude croissantjes in een bak gooien. Echte verse eieren, gekookt of geroerbakt. Paasbroodjes. Echte croissantjes (en die oude uit een zak, maar die liet iedereen liggen). Dus schrijf mij voor de rest van de dag maar af.
Net Kwan de deur uit geschopt. Gezamenlijk hebben we 15 aangiftes Inkomstenbelasting 2007 en 1 aanvraag Huur en Zorgtoeslag ingevuld. En nog niet allemaal opgestuurd, omdat de betreffende personen (i) nog geen DIGID hadden aangevraagd, (ii) hun DIGID in 18 maanden niet had gebruikt, waardoor deze gedeactiveerd werd of (iii) dachten dat deze informatie niet belangrijk voor ons was en niet had opgestuurd. Dat is nou jammer. Het is allemaal zo makkelijk gemaakt door de Belastingdienst en nu moet ik weer achter hun broek aan. Er waren 2 ouderwetse papieren aangiftes bij en die waren verreweg het makkelijkste om in te vullen. Eerst digitaal 'proefaangiften' en dan de gegevens overnemen op papier. Handtekening er al op, envelop erom heen en klaar! Kunnen we nog terug naar papieren aangiftes?
Toen ik gisteren Thomas uit school had gehaald en hem vroeg hoe het was geweest begon hij helemaal te glunderen: "mama ik ben bíjna jarig nu!" Op school is een soort kalender met een verschuifbare pijl en nu is die pijl dan toch echt eindelijk bijna op Thomas' verjaardag aangeland. Zalig dat genietende ventje.
Vandaag mocht hij de uitnodigingen voor zijn feestje uitdelen in de klas en zijn vriendinnetje vloog hem direct om de hals. Ook al zo schattig. Ook leuk om daar andere moeders van te zien genieten.
Het is zó waar dat als je kinderen genieten je zelf ook geniet 
Ook vermoeiend, misschien zelfs nog wel vermoeiender dan rondspringende jongetjes en meisjes, zijn collega's die extern worden aangetrokken om te assisteren bij een project en dan bij elke wissewasje of obstakel aan je bureau staan en vragen of je hun wilt helpen terwijl ze eigenlijk bedoelen dat ze willen dat je hun werk voor ze doet. En om rondspringende jongetjes en meisje kun je nog wel eens lachen en weet je dat ze ooit groot worden en volwassen en je ze dan lekker kunt terugpakken met opmerkingen als "Toen jij klein was, was je ook zo'n lekker druk jongetje die altijd alleen maar lekkere-trek had." Dat vooruitzicht heb je met collega's die extern worden aangetrokken om te assisteren bij projecten dus niet. Enige hoop die je dan nog kunt hebben is dat het project snel voorbij is en ze een ander vinden om te stalken.
Cindy is vandaag naar de Onkruidbeurs in Utrecht. Een dagje weg van het gezin. Daar heeft ze behoefte aan. Helaas voor haar zijn er heel veel ballonnen aanwezig, dus ze kan er niet van genieten. Ik hoop dat de lezingen een hoop goed maken. Of dat het in het centrum van Rotterdam toch nog leuk is, ondanks het natte weer.
Maar vandaag ben ik dus heer en meester thuis. Allen zullen mij gehoorzamen. Om de manschappen te vermaken heb ik de klustafel van zolder gehaald. Dat was goed voor, pak hem beet, 15 minuten speelplezier. Daarna moest de puzzel uit de kast, gevolgd door de schaakstukken, de Sesamstraat kindercomputer, dolomino's, etc. Nadat Tijmen een loophondje had gesloopt en Thomas zijn balspelletje was ik het meer dan zat. En het was toen pas 13.00! Ooh man. Toen heb ik Bregje na een banaan en wat drinken op bed gelegd. De jongens bestraffend toegesproken en brood en melk gegeven. Daarna was het een uurtje rustig. Thomas heeft de auto gemaakt, omdat 'hij dacht dat ik daar wel vrolijk van zou worden'. En Tijmen was rustig aan het hameren en zagen. En mocht Cindy zich afvragen of zij net zo populair is als papa, dan kan ik gelukkig melden dat er elke vijftien minuten wel iets gezegd werd in de trend van "Ik mis mama. Mis jij haar ook?" of "Zullen we mama nog even bellen?" of "Zou mama al in de trein zitten."
Na een uurtje werd Bregje huilend wakker. Zij mist haar moeder ook. Op schoot zitten bij papa wil ze niet. Alleen maar klimmen op de eettafel en kijken of daar nog wat te snaaien valt.
Oh ja, voordat ik het vergeet te noteren. Thomas heeft vandaag zijn eigen naam gespeld op de Sesamstraat kindercomputer. Tt Hh Oo Mm Aa Ss.
Als er een wedstrijd zou zijn voor welk apparaat er in ons huis het meest gebruikt wordt, dan worden de eerste drie plekken verdeeld onder de computer, de wasmachine en de vaatwasser. Het gemak van een vaatwasser zou ik niet meer willen missen en dat is precies wat wij van de week moesten. Na het vullen van de machine met 3 dagen vaat drukte ik op de startknop. En in plaats van de vertrouwde geluiden van een pomp en water kreeg ik alleen maar twee keer knipperen en een pauze, gevolgd door twee keer knipperen. Huh? Nog een paar keer geprobeerd de machine lief toe te spreken, maar dat mocht niet baten. Het enige wat resteerde was de vaat met de hand te doen. Moest nog even goed nadenken waar ik het wasrek had verstopt, maar na drie kwartier was alles weer glanzend schoon en droog.
Vervolgens gegoogled (wat zoveel betekent als via een zoekmachine op internet naar een antwoord zoeken) op ons model en de foutmelding. Ik heb heel veel forums en berichtjes gezien, maar niet 1 die exact overeen kwam met onze situatie. Dus dan schakel je de witgoedspecialist in. Via Marktplaats een tweetal bedrijven aangeschoten, maar die vonden de afstand van het eiland naar Hellevoetsluis te groot. Gelukkig was 1 van hun wel bereid wat tips te geven om het probleem op te lossen. En ook gaven ze allebei het telefoonnummer van de witgoedspecialist Leo van den Berg hier om de hoek. Nu wisten wij natuurlijk wel dat Leo om de hoek zat, maar we wisten ook dat deze winkel niet onder de adviesprijs van de fabrikant ging zitten als het ging om bijvoorbeeld een wasmachine. Daaruit concludeerden wij dat Leo niet goedkoop zou zijn, maar een mailtje was zo verstuurd.
Onze vermoedens werden snel bevestigd. 60 euries ex BTW voorrijkosten en vervolgens 1 euro ex BTW per minuut voor een reparatie, exclusief materiaal! Wow, sjemig de pemig. Ik weet nu zeker dat ik 1: het verkeerde beroep heb gekozen en 2: nooit, maar dan ook echt nooit bij Leo een keuken ga kopen. Wat een prijs voor een ritje van nog geen 200 meter! De teerling was geworpen. Ik zou de machine zelf openmaken en kijken of ik het probleem kon achterhalen. Inmiddels had ik immers wat tips gekregen van de witgoedspecialist en ik wist dat de foutmelding iets van een lekkage in de bak betekende. In het ergste geval sloop ik de machine grondig en moesten we een nieuwe aanschaffen. Maar 150 euro betalen aan een pipo hier om de hoek, waarvoor ik dan eerst 2 dagen moest werken om dat geld te verdienen en vervolgens een halve dag voor vrij moest nemen om diezelfde pipo te mogen ontvangen?! Nooit en te nimmer.
De vaatwasser was redelijk vlotjes geopend en eenmaal binnen zag ik me daar toch een wirwar van draadjes en stekkertjes en sensors. Waar ben ik aan begonnen? Maar goed, het idee was al in uitwerking, dus heb ik alle stekkertjes aangeduwd en slangen afgezocht naar lekkages. Er was inderdaad water in gekomen, maar het zag er niet recent uit. Alleen wat kringen en kalkresidu. Ook zat een vlotter vastgekalkd, die waarschijnlijk de bron was van de ellende. Die ook losgewibbeld en schoongemaakt. De machine geprobeerd en warempel! hij deed het. Een heel spoelprogramma doorgelopen, maar geen druppels gezien, dus ik ben weer tevreden. Nu de boel open lag onder de keukenkastjes daar nog even gauw een stofzuiger doorgehaald om de plintverwarming weer optimaal te laten werken. Dus alle moeite niet voor niets geweest en het heeft me alleen wat bloed en zweet gekost om onze vaatwasser voorlopig weer aan de praat te krijgen.
Gisteren zijn we na schooltijd met de jongens nieuwe schoenen gaan kopen. Ze zijn heel blij met hun aankoop en Thomas ging ze vanmorgen meteen aan de juf laten zien. Thomas heeft ook nog sportschoenen gekregen voor het gymmen op school. Echte Nikes, hij is er helemaal verliefd op.
Ook Bregje heeft haar eerste schoenen voor buiten gekregen. Zo trots als een pauw liep ze ermee door de winkel. Ze vindt het helemaal geweldig als zij ook iets mag of krijgt net als de anderen, dat geeft haar het gevoel dat ze er helemaal bij hoort en ook voor vol telt. Nu blijft ze haar schoentjes uit het doosje halen, ze vindt ze zo prachtig. Het zijn Nijntjeschoentjes en telkens wijst ze dan Nijntje aan en zegt wat ze ziet. Mijn slimme schattige wijffie.
Tsjonge, ik dacht dat ik wel even de aangiftes kon gaan doen. Cindy is bij Omama om wat zaken te regelen voor de begrafenis. Bregje ligt al 1,5 uur te slapen. De jongens zijn visjes aan het inkleuren voor Omama. Op de achtergrond staat de computer boven de foto's te kopieren naar onze netwerkschijf. Dus heb ik mijn handen en aandacht vrij. Daar dacht ik gebruik van te maken door de aangiftes IB 2007 in te vullen. Maar ik sta nu al ruim een uur het aangifteprogramma binnen te halen. Doet me denken aan de tijd dat we nog een inbelverbinding hadden. Toen duurde het ook zolang om het programma te downloaden en daarom kreeg je het op floppy thuis gestuurd. Dat zouden ze nu niet hoeven flikken, want we hebben niet eens meer een floppydrive tot onze beschikking.
- UPDATE -
Lees meer ...
Vanmorgen rond een uur of zes is mijn opa overleden. Hij was opgestaan om naar het toilet gegaan en viel neer om niet meer op te staan.
Mijn opa, die mij als klein meisje het verschil leerde tussen een kraai en een kauw, een koolmees en een pimpelmees, een mannetjesmus en een vrouwtjesmus. Die zo graag met de auto door Zeeland ging rijden samen met mijn oma en met wie ik ook mee mocht vroeger. Hij wist dan alle plekjes waar je (bijzondere) vogels kon zien. De liefde voor de natuur is me echt hoofdzakelijk door hem bijgebracht. Nu breng ik ze over op mijn kinderen.
Mijn opa die dan in zijn leunstoel zat en mijn jongens voorlas. Vooral Tijmen kon zo heerlijk innig tegen hem aankruipen. Ik was al lang niet geweest door alle omstandigheden (mijn valpartij en de jongens waren te druk voor hem), maar toch ben ik nog met alledrie de kinderen geweest tien dagen geleden. Toen kon hij wonderlijk genoeg toch Tijmen weer even voorlezen. En zelfs Bregje tilde hij zelf nog even op schoot. Hij genoot van ze en zij van hem.
Met wat ik nu weet voelt het toch goed aan. Hij heeft gisteren de dag doorgebracht met oma terwijl hij zich waarschijnlijk redelijk goed voelde, een dag dus zonder onderzoeken en andere poespas. Gewoon zij tweetjes. Hij is niet weer naar het ziekenhuis gebracht hoeven worden, is thuis overleden. Het is weekend, mijn ouders zijn er, mijn tante en oom kunnen er wonder boven wonder er ook samen bij zijn, ze gaan met zijn vijven met de begrafenisondernemer bespreken hoe alles gaat. Dat voelt goed, dat ze dat nog kunnen doen zo. En toch ook fijn dat hij straks niet zijn eigen dochter hoeft te begraven. Ik hoop dat ik het niet te rooskleurig zie en dat het voor de rest van de familie ook een klein beetje zo voelt want de details heb ik nog niet gehoord.
Dag opa, tot ziens en het ga je goed!
24 juni 2007
21 augustus 2007
28 feburari 2008
Vanmorgen zijn we met zijn vijfjes naar Aralia getogen om even planten te snuffelen. Prachtige dingen gezien, maar het was even fiks schrikken van de prijzen, dus alleen wat dahlia- en begoniaknollen gekocht. Daarna via de Gamma naar de MCD die echt prachtig verbouwd is; ik ga daar maar eens vaker boodschappen halen, wel zo gemakkelijk trouwens nu Tijmen er om de hoek op school zit. In het plantenwinkeltje dat daar ook zit hadden ze ook erg leuke planten voor een veel leukere prijs. Gekocht: drie dubbele primula's en een campanula voor in de potten buiten en twee pachira's voor binnen. Gek dat dan die planten toch altijd net niet passen in de buitenpotten die je op het oog had en nog zo prettig zelf op voorraad had staan...
Nu ligt iedereen te pitten en hoewel ik nog zat te doen heb zit ik me een beetje te vervelen. Nog vreemder is het dat ik zelf geen zin heb om te gaan slapen, terwijl ik dat alle voorgaande dagen - toen het niet kon dus - wèl had.
Maart is, behalve de maand waarin Thomas geboren is, ook de maand waarin Tijmen èn Bregje ontstaan zijn, resp. vier en twee jaar geleden. Om de een of andere reden geeft dat een soort van zo-hoort-'t gevoel, ik kan het niet goed omschrijven. Maar hoewel ik dolgraag voor de vierde keer een kindje zou willen krijgen is het dit keer absoluut geen geschikt moment. Geen zwangerschap dus deze keer. Toch een beetje raar gevoel...
(Bovendien zou ik anders indien mogelijk toch ook voor een ander moment hebben gekozen, drie verjaardagen in de drukke decembertijd is me toch ietsje te gortig 
.)
Vandaag heeft Bregje haar eerste bezoek aan de kapper gebracht. Zij ziet er nu weer prachtig uit. Ze mocht gelijk gaan showen op de peutercontactochtend van de Speel-o-theek. Foto's volgen later...
Ik vind dat ik dringend een nieuwe camera nodig heb. En dus wil ik gewoon een goede digitale spiegelreflex. Afgelopen week heb ik vernomen hoe je daar mogelijk aan komt: je man kan je er eentje voor je verjaardag geven. Wel, laat ik nou toevallig volgende maand jarig zijn
Hoe zorg je ervoor dat een klein jongetje dat pertinent niet zijn boterham op wil eten dat toch doet?
Je belooft hem dat hij zometeen in de winkel een croissantje mag uitzoeken.
Ik heb hem nog nooit zo snel zijn boterham weg zien werken
Gisterochtend was ik met Tijmen in het winkelcentrum om boodschappen te doen. Toen wilde hij per se naar Prénatal en ik niet, dus toen volgde een ontploffing à la Tijmen. Gelukkig kreeg ik een goede ingeving. Hij mocht nog een cadeautje kopen voor zijn bijna-jarige broer en dit leek me daar het perfecte moment voor (een eindje verderop zit Bart Smit). Tijmen vond dat helemaal prachtig en kwam vervolgens met het lumineuze idee dat hij voor zichzelf óók een cadeautje moest kopen. "Waarom Tijmen, jij bent toch niet jarig?" Toen volgde weer een kleine ontploffing maar die doofde gelukkig vanzelf uit. Eenmaal bij de winkel aangekomen vroeg ik wat hij wilde kopen en toen dook hij meteen in de Legobak die voor de deur stond: deze! Weet je het zeker Tijmen? Jahaa, deze!! Volgens mij heeft hij niet eens gekeken wat hij precies aangewezen heeft, maar hij was innig tevreden met zijn aankoop. Even later vertelde hij vol trots aan de bloemist dat hij een cadeautje voor zijn broer had gekocht, omdat die bijna jarig is
Vanmorgen de nieuwe AllerHande meegenomen bij Appie. Die staat deze keer natuurlijk vol met overheerlijke dingetjes, al dan niet kant-en-klaar.
Ik heb buitengewoon veel zin om helemaal uit mijn dak te gaan wat dat betreft. Jerôme, je bent bij deze gewaarschuwd
De jongens zijn vast dolgelukkig als ze weer eieren mogen beschilderen, we gaan binnenkort de versieringen uit de doos halen, paastakken kopen, heerlijk heerlijk heerlijk.
Sowieso heb ik erg veel zin in Pasen, het geeft zo'n echt lentegevoel. Vorig jaar was het een van de weinige dingen die ècht leuk waren.
En zes jaar geleden gingen we spontaan naar Parijs met Pasen, tot nu toe het meest fantastische weekendje weg ooit...
Sinds wij paaseitjes in huis hebben, willen de jongens verdacht vaak thee met ons drinken.
Benieuwd of ze na Pasen nog steeds zulke theeleuten zullen zijn.
De laatste jaren had ik maar weinig behoefte aan het bezoeken van plaatsen die verder weg liggen dan Nederland, de UK en Frankrijk. Maar nu ga ik toch mijn mening herzien. Heb net even wat foto's gekeken van iemand die net terug is van Tenerife. Nu wil ik ook!!!
Het ziet er precies uit als wat we nu nodig hebben: prachtige natuur en heerlijk warm. En ook nog ver weg van alle dagelijkse beslommeringen. Leg de tickets maar vast klaar
De dag begon vandaag met een wegsluipende Jerôme op een heel vroeg tijdstip. Waarom hem dat vorige week toen het vakantie was telkens totaal niet lukte (met als gevolg wakkere kinderen en latere thuiskomst) en nu ineens wel is mij volkomen een raadsel, maar gelukkig was ik zelf nog net wakker genoeg om te zorgen dat ik me niet versliep uiteindelijk. Ik ben van mening dat hij zelfs de wekker heeft uitgezet voor die ging, maar hij zegt van niet en laten we daar maar geen mot om gaan zoeken Het lukte warempel om alles voor school op tijd in te pakken, hoewel ik daarbij wel zag dat Thomas' luizentas alwéér stuk is (deze keer niet gecontroleerd en da's vast ietwat naïef maar ik heb gewoon geen zin meer om 'm wéér te repareren). Hetgeen een lichte frustratie opwekte inzake de enorme inspanning die het altijd kost om weer eens een keertje naar Ikea te gaan. Daar hebben ze namelijk waszakken die wèl stevig zijn. Kan er ook eentje zelf maken, maar het probleem is dat ik een oud naaimachientje heb en toch echt de gebruiksaanwijzing nodig heb en die bevindt zich... ERREGENS in een verhuisdoos. Zucht. Aangezien we nog steeds niet in de gelegenheid zijn om de verhuisdozen op de vliering aan een nauwkeurige inspectie te onderwerpen acht ik de kans toch beduidend groter dat we eerder bij Ikea komen en mik ik op die oplossing.
Verder vanmorgen tegengekomen: een Bugaboo zonder meerijdplankje (en natuurlijk pas gezien toen Bregje er al in zat) en een klein jongetje dat niets anders kon dan om zijn papa brullen (zoals gewoonlijk dus eigenlijk, maar het was toch weer een drupje extra in mijn emmer), de confrontatie met het feit dat ik nog steeds niet op de fiets kan terwijl ik had gehoopt van wel en de harde wind (alwéér ja, dus als ik had kunnen fietsen had ik toch moeten gaan lopen maar dat besef kon mij toch niet opvrolijken, integendeel).
Al met al kwamen we toch nog netjes op tijd op school aan, heeft Thomas' plantje de reis overleefd en is Tijmen uiteindelijk gestopt met moeilijk doen over het feit dat hij vanmiddag pas naar school gaat. Om thuis telkens te vragen om eten en drinken. Hij had voor vertrek nota bene keurig netjes zijn boterham opgegeten en zijn diksap opgedronken. Maar daar paste nog wel een appel (in een bakje) bij en een rozijntjeskoek (huh waar zijn alle Evergreens enzo gebleven?) en toen moest er een boterham komen. Mama blijft bezig... die boterham hebben we maar uitgesteld, moet altijd goed rekenen op maandag vanwege zijn schooltijden. Zo is hij een beetje evenwichtig gedurende de dag gevoed. Drinken was wel oké. Drie keer gezegd dat zijn drinken klaarstond. Hij bleef maar vragen, maar luisteren ho maar. Eindelijk zat hij toen en vervolgens moest hij zonodig gaan zitten spelen met zijn drinken... dus je raadt het al: boem daar ging de volle beker. De halve eetkamer nat en kleverig. Mijn maag hield zich eindelijk even koest, maar van de spanning werd ik gelijk weer misselijk. Het hele weekend zijn mijn ingewanden al van streek en dat wil vooralsnog niet overgaan, vandaar.
En maandag is gewoon maandag, een moeizaam verlopende dag, ik moet namelijk continu op de klok kijken vanwege de schooltijden. Behalve heen en weer karren naar school is er niet echt veel ruimte over voor andere dingen. En had ik al gezegd dat ik niet kan fietsen? Tijmens school is op zo'n moment gewoon echt vèr (bijna 25 minuten lopen). Meestal krijg ik er hoofdpijn van, nu ook...
April 2011
Maart 2011
Februari 2011
Januari 2011
December 2010
November 2010
Oktober 2010
September 2010
Augustus 2010
Juli 2010
Juni 2010
Mei 2010
April 2010
Maart 2010
Februari 2010
Januari 2010
December 2009
November 2009
Oktober 2009
September 2009
Augustus 2009
Juli 2009
Juni 2009
Mei 2009
April 2009
Maart 2009
Februari 2009
Januari 2009
December 2008
November 2008
Oktober 2008
September 2008
Augustus 2008
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
