Tijgeroog.nl

Dinsdag, 31 Maart 2009

De uitweg

De dag is nog lang niet voorbij, dat weet ik, maar ik begin toch ernstig te vermoeden dat onze laatste telg een aprilkindje wenst te gaan worden. Wel heeft ze gisteren van pak 'm beet kwart voor vijf tot kwart over tien zich geprobeerd met geweld een weg naar buiten te banen. Althans, zo voelde het. Ze lag maar te draaien en te duwen met haar hoofd wat heel erg pijnlijk is. Je wilt niet weten hoe ik heb zitten eten aan tafel! Nou weet ik toevallig dat een bevalling op gang komt doordat het kindje een bepaald stofje gaat afgeven wat dan bij mij weer de nodige hormonen gaat aanmaken die de boel in werking zetten. Alleen is iemand haar dat geloof ik vergeten te vertellen...

Gelukkig heeft Bregje ons afgelopen nacht voor de verandering wel weer eens laten slapen en dat maakt een wereld van verschil. Vandaag nog maar weer een keertje van het mooie weer genieten dan :-)

Cindy - 07:22 am

Maandag, 30 Maart 2009

Zo moe

Sinds Thomas' verjaardag voorbij is, ben ik zo verschrikkelijk moe.

Moe van het wachten op ons kindje. Ik kan me al haast niet meer voorstellen dat ze nu elk moment kan komen. Kan me sowieso momenteel erg weinig voorstellen bij een baby, zelfs al heb ik er afgelopen donderdag met eentje van zes weken op schoot gezeten!

Moe van de pijn in mijn lijf. Regelmatig weet ik gewoon niet waar ik mezelf moet laten van ellende. Bij elke beweging moet ik nadenken. Soms heb ik moeite de wc op tijd te halen omdat ik me niet sneller kan bewegen.

Moe van het huis continu op orde moeten houden; ik snap nu heel goed hoe mensen die hun huis trachten te verkopen zich voelen. En alles wordt sneller vies dan ik schoon kan (laten) maken. Mijn lieftallige huisgenoten maken het er niet beter op. Zo heeft Bregje afgelopen zaterdag zichzelf en de keukenkastjes onder de poep gesmeerd. Hoe dat precies is gebeurd is een raadsel, maar het kostte wel weer extra schoonmaakwerk. En zo is er telkens wel wat bijzonders. En ook het gewone stapelen natuurlijk. Vorig weekend alle bedden verschoond en alles meteen gewassen, dan was dat maar vast gebeurd. Maar nu kan het bijna weer opnieuw... En da's een behoorlijke klus als je met zijn vijven bent, zelfs al hebben we dan een 7 kg wasmachine.

Moe van het overal hulp bij moeten vragen. En dan heb ik meestal nog het geluk dat dat tegenwoordig nog mogelijk is ook.

Moe van het slechte slapen. Bregje slaapt weer elke nacht bij ons...

Moe van onze kinderen al weken extra dwarsliggen vanwege alle spanningen rondom de baby, Thomas' verjaardag enzovoort.

Moe van al het gepieker. Piekeren is heel normaal als je hoogzwanger bent vanwege al die rondrazende hormonen, maar leuk is het niet. En nu heb ik er nog tijd voor ook!
Er is één ding waar ik inmiddels niet meer over hoef te piekeren en dat is over de datum van Thomas' verjaardagsfeestje; omdat de jongens in april meer vrij zijn dan school hebben schuift dat sowieso door naar mei, aangezien begin april de enige andere mogelijkheid was en die is nu natuurlijk vervallen.

Moe van het feit dat ik weet dat iedereen met ons aan het wachten is.

Moe van de seizoensverandering en de verandering van de klok.

Het vervelende is dat een lekker dutje, als ik daar al aan toekom, bijna niets op lijkt te lossen. Ik ben nu gewoon een beetje bang dat ik straks al doodmoe aan de bevalling ga beginnen :-(
Terwijl het enige dat helpt tegen dit vermoeidheidseuvel 'eindelijk bevallen' is!

De ironie van dit hele verhaal is dat ik me de vorige drie keren juist stukken beter voelde op het einde en ik telkens graag nog een paar dagen extra had gehad. Nu krijg ik die paar dagen extra en maakt dat me juist behoorlijk ongelukkig.

Cindy - 11:42 am

Maandag, 30 Maart 2009

Over tijd

Afgelopen woensdag was de door ons anti-gedateerde uitgerekende datum. Dat is de uitgerekende datum minus de 9 dagen die onze kinderen nemen om eerder uit de buik te komen. Maar die datum is inmiddels met dagen overschreden. We zijn dus officieus over tijd. Nog nooit eerder waren wij zo lang in verwachting. En nog nooit eerder waren we er vorige week zo klaar voor! Dat moet toch wel een verschrikkelijk leuk kindje worden, wil het ons zo laten wachten. En wachten is niet iets waar wij, in huize Ammerlaan-Haasdijk, goed is zijn. De baby moet zich wel conformeren aan de verwachtingen van de ouders. Dus hop hop, vooruit met die geit.

Jerôme - 07:50 am

Vrijdag, 27 Maart 2009

Is het al zover!?

Nog nooit zijn we zo lang in verwachting geweest als ik mijn niet vergis. En daar worden mijn collega's behoorlijk kriegel van. Bij voorgaande geboortes kondigde ik 2 a 3 dagen van tevoren aan dat het moment bijna gekomen was en dan was het na een paar dagen ook echt zo. Nu heb ik een week geleden geroepen dat we groen licht hebben gekregen van de verloskundige en sindsdien zitten ze op hete kolen. Elke keer als de telefoon gaat kijken ze allemaal mijn kant op. Zou het al zo ver zijn? Moet ik al weg?

Zo ook tijdens een vergadering aan het einde van de dag. Vergadering nummer 5 van die dag, dus ik zat al redelijk onderuit te dutten. Ik hoorde een collega vragen of ik het met zijn uitgebreide toelichting eens was. Ik kon alleen maar zeggen dat ik hem wel heb horen praten, maar niet echt heb verstaan wat hij zei en vertrouwde op zijn expertise. Tring! Toen ging de telefoon.

"Oh hallo, ik zit in een vergadering. Mag ik je zo terug bellen?".
"En!? Is ze bevallen?"
"Euh, ja. Al 32 jaar geleden. Het was mijn moeder."

De sfeer was zeer ontspannen.

Jerôme - 12:55 pm

Donderdag, 26 Maart 2009

Zes!

Vandaag is Thomas jarig! Hij is alweer ZES jaar geworden. En da's machies interessant. Dan mag je bijvoorbeeld bijna naar groep drie en hoor je bij de anderen die al zes zijn. En natuurlijk mag je dan tracteren op school. Hij wilde graag broodjes tracteren, dus dat zijn knoopbroodjes geworden. Hopelijk vallen ze in de smaak.

Jarig zijn betekent natuurlijk ook cadeautjes krijgen. Het wemelt hier in huis nu van de dinosaurussen. Vooralsnog is het dinoboek dat hij van zijn zusje heeft gekregen het allerinterssantst, maar dat kan ook komen doordat de Playmobil nog even dicht moest blijven. Bregje en Tijmen vonden het overigens wel heel erg moeilijk om nìet jarig te zijn (lees: geen cadeautjes te krijgen), hetgeen in alle vroegte al de nodige brulpartijen opleverde. Tijmen stootte naderhand ook nog zijn teen en Bregje ging niet mee met de auto, toen was het 'feest' compleet. Ik ben er moe van. Een huis vol slingers maar zonder feestvarken en zonder de papa van het feestvarken is op de een of andere manier ook nog heel ongezellig. En van een keuken vol deeg krijg ik met mijn op knappen staande buik ronduit de kriebels. Dus ik ga straks maar even een luchtje scheppen (ik hoop tenminste dat ik mezelf nog richting winkelcentrum gesleept krijg), wellicht dat dat helpt.

Aan het eind van de middag/begin van de avond nog een klein feestje met de opa's en oma's en dan hoop ik dat Thomas toch een topverjaardag heeft gehad, al moest het weer eens tussen de bedrijven door. Zijn partijtje stellen we een paar weken uit, dat lukt echt niet met een baby op komst. Inmiddels zijn we behoorlijk ervaren met schipperen, maar ik moet zeggen dat ik wel een beetje improvisatie-moe begin te worden. Hopelijk kunnen we de kinderverjaardagen de komende tig jaar op een normale manier vieren. Da's vast een stuk relaxter :-)

Cindy - 08:39 am

Dinsdag, 24 Maart 2009

Alles is nog rustig

Voor het eerst beginnen wij van iedereen vragen te krijgen waar de baby blijft. Voorlopig blijft die nog even gezellig in mijn buik. Alles is nog rustig. Mijn voorspelling ligt op morgen, maar we zullen zien. Het is wel een raar idee dat je zomaar binnen een halve of een hele dag zo'n miniwezentje in je armen kunt houden. Bij Bregje voelde het op 6 december alsof het nog dagen zo niet weken kon duren en de volgende morgen was ze er. En bij de jongens ging dat niet heel anders.

Intussen begint ons huis heel opgeruimd te raken. Dat is zalig. Wel is het zaak de boel bij te blijven houden natuurlijk. Bij elke was die nu de machine in gaat vraag ik me wel af of ik het wasgoed a) nog zelf op zal kunnen hangen danwel in de droger zal kunnen stoppen en b) nog zelf op zal kunnen ruimen. Er ligt in ieder geval niet veel meer en dat vind ik fijn want met wassende kraamhulpen heb ik niet altijd even goede ervaringen gehad. Ik doe het gewoon liever zelf, zeker in het geval van rare vlekken en die zijn er nogal vaak.

Vanaf zaterdag ben ik heel erg druk in de weer, ik kan gewoon niet stilzitten. Het is allemaal nog nèt niet naar mijn zin, maar dat moment komt bijna. Ik hoop eigenlijk nog steeds dat onze kruimel vóór Thomas' verjaardag komt aangezien ik grote moeite heb me daar ook nog op te focussen. Op Thomas' verjaardag zelf vind ik voor geen van beide kinderen leuk, maar ik weet niet hoeveel zeggenschap ik daarover heb ;-) Mocht het ergens erna worden dan is dat voor mij een record.

Omdat we alles zo goed mogelijk willen regelen (met betrekking tot de kinderen, Jerômes werk en het huishouden) worden we allebei een beetje kriegel van het niet weten waar we aan toe zijn. Ik merk dat dat toch lastiger is nu we al met zijn vijven zijn, bovendien zijn de kinderen natuurlijk ook een stuk groter nu en hebben we ook nog rekening te houden met school. En dit keer zal Jerôme direct drie weken vrij nemen, normaal was dat één week en pas nadat de kraamhulp vertrokken was.

Maar voor iedereen die zit af te wachten; wij wachten net zo hard af. Amen ;-)

Cindy - 2:17 pm

Vrijdag, 20 Maart 2009

In dubio

Ik sta een beetje in dubio op dit tijdstip. Mijn ouders zijn zo lief om vandaag op de jonkies te passen en ik geniet van de stilte. Aangezien er als altijd veel te doen is, ging ik rap van start. En nu wil ik de bedden gaan afhalen. En wil mijn lijf even niet meer. Mijn lijf wil liever ìn bed kruipen om even bij te tanken (vannacht was niet zo'n geweldige nacht). Alles is stijf en pijnlijk.

O, wat verheug ik me op het moment dat mijn lijf weer kan doen wat mijn hoofd wil! Het is veertien maanden geleden dat ik dat genot voor het laatst gesmaakt heb en ik weet bijna niet meer hoe het 'hoort'.

Dus ik ga toch maar luisteren naar mijn lichaam en even een uiltje knappen. Hopelijk gaat het dan over een paar uurtjes weer beter.

Vandaag heb ik overigens de 38 weken bereikt en dan is de baby dus echt af, klaar voor de buitenwereld. Ik ben er zelf ook bijna klaar voor. Vanaf zondag mag het wat mij betreft wel gaan gebeuren...

Cindy - 12:50 pm

Woensdag, 11 Maart 2009

BOINKKK

Het is nu een maand geleden dat ik mijn rijbewijs heb gehaald en ik heb nog geen schade gereden. Tot gisteren dan. Ik ging al weg van huis met het gevoel dat het er binnenkort van zou komen. En gezien de rijstijl van sommige mensen 's ochtends op de snelweg, was ik al blij heelhuids aan te komen in Rotterdam. Bij het inrijden van de garage kon ik achter een collega aanrijden. Normaal gesproken moet je eerst het hek openzetten met een pasje, maar dat hoeft dan niet. Maar als je het hek open zet, dan rij je wel dichter langs de muur dan ik nu deed. En net een stukje langzamer.
Vandaag dus ietsjes sneller een ietsjes wijdere bocht genomen. Gevolg was dat ik de stoeprand met de volle band geraakt hebt. De auto sprong omhoog. Ik voelde meteen dat het stuur niet 100% recht meer stond. Ik parkeerde heel langzaam de auto op mijn plekje. Waarom weet ik niet, het kwaad was al geschiet. Onderweg naar huis had ik eerst het idee dat ik de dans redelijk ontsprongen was, maar op de Groene Kruisweg is de snelheid beperkt tot 50 km. Op het Kanaalweg mag je harder en daar voelde ik toch bop de bop de bop de bop. Dat was wel een ritje naar de garage waard.
De auto op de brug. Vakmans oog langs de auto links, langs de auto rechts. Hmm, dat wiel staat een 8mm uit het lood meneer. Er zal wel wat verbogen zijn. Dopsleutel tussen de wielkast en het wiel. Links. Rechts. Yep, de schokbreker heeft de klap opgevangen, maar is daardoor licht verbogen. Kosten volledige reparatie 300 euro. Kosten uitlijnen en wat extra duw en trekwerk 69 euro, maar dan slijt je voorband sneller. Vanaf vandaag dus maar wat geld gaan sparen voor 2 nieuwe voorbanden op termijn. En nog voorzichtiger zijn met stoepranden.

Update: ik hoef niet te sparen voor nieuwe banden. Geldputje is voorzien van nieuwe schokbrekers op aanraden van de monteur. Hij rijdt weer als een zonnetje.

Jerôme - 08:03 am

Dinsdag, 10 Maart 2009

Out of focus

Gistermiddag is mijn tante overleden. Niet onverwacht, maar het is en blijft heftig en verdrietig. Ik zou veel willen zeggen, veel willen schrijven, iets willen doen, maar ik weet niet wat. Mijn hoofd is leeg en vol tegelijk en nu kan ik mijn aandacht nergens meer goed op richten. Tot vorige week was ik bijna volledig gefocust op de aanstaande bevalling want dat heb ik deze keer erg nodig, maar ik wil hier natuurlijk ook mijn aandacht aan geven. Wat me dus niet goed lukt. Waar ik me wel bezwaard over voel. Wat natuurlijk weinig nut heeft.

Voeg hierbij drie kindertjes die permanent op standje storm staan en je hebt alle ingrediënten voor een concentratievermogen van 0,0. Het enige waar ik me goed op kan focussen is de was. Dus als mijn lijf het toelaat draait de machine. Met alle extra was die er ligt is dat ook geen overbodige luxe, daar niet van. Maar toch. Ik zou graag wat actiever zijn met alles, vooral ook op sociaal vlak. Heel stiekem ben ik wel eens een beetje jaloers op vrouwen die met zwangerschapsverlof gaan en dat ook nog volledig kunnen benutten met tot rust komen, nog wat laatste dingetjes doen en een beetje socializen als ze daar zin in hebben. Dat lijkt me nou echt een zalige luxe. Wel eentje die je vast alleen bij een eerste kunt hebben, maar toch. Nu gaat het hele circus continu gewoon door en ga ik weer een soort van even tussendoor een kindje krijgen.

Vanaf vrijdag heb ik al 'permissie' om te bevallen. Ik heb opeens het gevoel een paar weken gemist te hebben, een soort van vacuumachtig gevoel en dat is behoorlijk verwarrend. De kalender geeft toch echter duidelijk aan dat het vrijdag alweer 13 maart is. Maar permissie of niet, ik hoop dat de baby nog minstens wacht tot het weekend erna alvorens ze besluit op de wereld te komen. We hebben nog wat dingetjes te doen voor die tijd. Iets met een bevalbad schoonmaken en testen, een noodtas klaarzetten en nog een laatste keer checken of ik het kraampakket compleet heb. Verder is het maar goed dat ik nog wat lijstjes heb rondzwerven om te controleren of ik niks vergeet. Misschien zouden een paar nachten goed slapen ook wel helpen tegen dit wazige gevoel. En dat is dan de volgende utopie ;-)

Cindy - 5:16 pm

Dinsdag, 10 Maart 2009

High in the sky

Gisteravond heeft Jerôme het bed op klossen gezet. Jaja, het wordt menens nu, we gaan ons nu echt startklaar maken voor de bevalling. Wel weer even wennen aan de hoogte van onze sponde en goed opletten dat Bregje (die de helft van de tijd bij ons slaapt tegenwoordig) er niet zomaar uitstapt, maar verder is het ook wel praktisch. Alle bevalspullen kunnen er onder worden opgeborgen en ik kan de was weer vouwen zonder rugpijn te krijgen. Toch weet ik nu al dat ik ook weer heel erg blij ga wezen als ik ze weer heb teruggebracht naar het uitleenmagazijn :-)

Cindy - 5:02 pm

Maandag, 09 Maart 2009

Gedachtenspinsels

Vandaag is een heel vreemde, maar ook mooie en bijzondere dag. Vandaag is het een jaar geleden dat opa is overleden. Vandaag is ook de dag dat mijn tante, zijn jongste dochter, de zus van mijn moeder, gaat sterven. Weer valt het me op hoe veel geboorte en overlijden met elkaar gemeen hebben. Het is een poort van de ene naar de andere wereld, alleen in tegenovergestelde richting.
In onze cultuur zijn we erg blij als er een kindje geboren wordt en erg verdrietig als er iemand sterft. Toch vind ik zelf beide erg mooi, ieder op zijn eigen manier, een groot wonder.
Warme en beschermende armen die je koesteren zijn er aan beide zijden en ik raak altijd ontroerd door alle verhalen.

In mijn buik woont dan dat kleine wakkere wezentje. Intussen kan ik haar door mijn buikwand heen vastpakken. Gisteravond zagen we een klein kontje uitsteken. Ze is er bijna klaar voor.
Ikzelf geloof ik nog niet helemaal. Fysiek gezien ben ik het echt zat, het zwanger zijn. Ik voel me er nog steeds knap ellendig door namelijk. Maar psychisch gezien gaat het me nog iets te snel. Dit is bedoeld mijn laatste zwangerschap te zijn. De laatste keer dat mijn buik zo rond is als een tonnetje. Ik wil daar graag nog even heel bewust van genieten, maar dat lukt me niet goed. En er zijn nog een heleboel kleine dingetjes die ik wil doen, zoals een opzetje maken voor een schilderij, of iets met textiel, een filmpje van mijn buik, het geluid opnemen van het hartje bij de verloskundige (ik ga altijd alleen, dus dat is niet eenvoudig), wat mooie foto's maken...

Maar de wereld om mij heen draait dus ook door, onze kinderen zijn nog te jong om rekening te houden met een hoogzwangere mama, de papa moet gewoon werken. De weken gaan in rap tempo voorbij zo en voor ik het weet lig ik weer in mijn kraambed. Als dit krûmke net zo is als de rest heb ik nog iets meer dan twee weken te gaan...

Cindy - 07:19 am

Woensdag, 04 Maart 2009

Tandartsbezoek

Wij brengen heel braaf tweemaal per jaar een bezoek aan onze tandarts. Vandaag was het weer zover. Als bijna altijd was het snertweer en de beste man heeft zijn praktijk helaas niet echt om de hoek. Ik moet eerlijk toegeven dat het zelfs niet meer had gekund als het mooi weer was geweest, want zo ver kan ik niet meer lopen en fietsen lukt immers ook niet meer. Maar: tegenwoordig zijn wij in het bezit van een auto :-) Dus had Jerôme vanmorgen zijn vuurdoop in de 806. Het tijdstip was gunstig dus we konden alles op ons gemak doen. Naar de tandarts rijden, naar school en via de benzinepomp weer naar huis. Alwaar hij overgestapt is in 'zijn eigen' blauwe auto om naar het werk te gaan.

Onze gebitten blinken weer, Bregje is toegevoegd aan het systeem en heeft zelf op de stoel gezeten. Waar ze keurig haar mond open deed en haar tanden en kiezen heeft laten nakijken. Wat een verschil met haar broers! Gelukkig zijn die nu een stukje groter en laten ze eindelijk hun gebit zonder mankeren zien. En Thomas blijkt dus een grotenmensenkies te hebben gekregen waar hij heel erg trots op is! De tandarts liet mij via het spiegeltje even meekijken, leuk, want normaal is dat toch niet gemakkelijk te zien. En als klap op de vuurpijl kregen ze alledrie een speciaal kids-pakket, met een spiegeltje (kunnen we dus voortaan wèl gemakkelijk thuis kijken), een tandenborstel, tandpasta, een hoop informatie en een soort snoepje om te kijken of je wel goed gepoetst hebt. Het is goed te merken dat de tandarts zelf ook papa is, want de assistente was erg verbaasd dat Bregje ook al zo'n setje kreeg. Maar zo hoeven ze geen ruzie te krijgen zegt hij :-)

Thomas' juf èn Tijmens juf hadden meteen gesignaleerd dat we met de auto waren en vonden dat geweldig voor ons. Thomas kon meteen vertellen dat hij een grote mensen kies had en dat hij een cadeautje had gekregen. En wij konden even een blik werpen op de nieuwe toiletten op school. En op het nieuwe hek dat in de vakantie is geplaatst. Je mist toch wel het een en ander als je bijna niet meer op school komt en dat vind ik wel een beetje jammer. Wat niet weg neemt dat ik vreselijk blij ben dat mijn ouders telkens de honneurs waarnemen want ik red het echt niet meer nu. Nou ja, ik mik op een bevalling over drie weken, dat is nog afzienbaar. Daarna is Jerôme drie weken thuis. En daarna hoop ik toch wel weer normaal te kunnen lopen. Heerlijk lijkt me dat, mooi weer en dan op mijn gemak met de meiden naar school. Bij vies weer wordt het de auto. En na de zomervakantie is dan de fiets weer aan de beurt want dan is de baby daar groot genoeg voor (ons babystoeltje is vanaf 4 maanden). Thomas kan nu geweldig los fietsen (vorige week heeft hij samen met opa nog even de puntjes op de i gezet en nu rijdt hij als een tierelier) en Tijmen gaat dit voorjaar/zomer los leren fietsen.
En Bregje gaat dan op de wc oefenen hebben we afgesproken. Oftewel, de oudste drie worden groot :-) Waardoor het me deze keer wel even erg wennen lijkt om weer zo'n kleine baby erbij te hebben!

Cindy - 2:31 pm

Maandag, 02 Maart 2009

VROEMMMM!

Vanochtend voor de tweede keer met de auto naar het werk. Mijn OV-abonnement loopt eigenlijk pas 9 maart af, maar ik wil deze week nog 2 of 3 keer met de auto gaan om het gevoel er in te krijgen. De eerste keer heen was super. Ik was al om 05.30 opgestaan om de drukte voor te zijn en dat was te merken. Binnen 40 minuten in Rotterdam achter mijn bureau! Wauw... Terug helaas wat minder geluk. Ik had nog een vergadering om 3 uur. En kon dus niet op tijd weg. Deze vergadering liep ook nog eens uit tot 16.15 en tegen de tijd dat ik door had hoe ik bij mijn auto moest komen (ze zijn de garage-hal aan het verbouwen en je kunt wel gemakkelijk naar buiten, maar niet dezelfde route naar binnen) stond er een lange lange rij voor de oprit. Met wat stuntel en vliegwerk een weg weten te vinden naar een andere oprit. Om 18.10 was ik weer thuis. Gemiddeld genomen dus slechter dan het OV. Wellicht een idee om alleen heen met de auto te gaan :-)

Vandaag voor de tweede keer dus en weer binnen 45 minuten in Rotterdam. Deze keer om 6.15 begonnen, dus het was al een stuk drukker. Ik kan maar 1 conclusie maken. Autorijden is leuk als er helemaal niemand op de weg is, autorijden is verschrikkelijk als het druk is en er toch hard gereden kan worden, autorijden is verschrikkelijk saai als het druk is en je stapvoets vooruit gaat. Cindy zegt dat ik er nog een beetje aan moet wennen. Ik hoop het. Volgens mij weet ik nu waarom heel veel collega's klagen dat ze geen benul meer hebben hoe ze op het werk zijn gekomen. Verstand op nul en gaan met die banaan. Waar zit mijn verstandsuitknopje? Is het dan toch de snelheidsmeter, zoals in mijn lesboekje staat?

Jerôme - 07:25 am

Zondag, 01 Maart 2009

Wat een vinding!

Ik mag dan momenteel niet kunnen rijden in mijn eigen auto (waar ik nog steeds lichtelijk gefrustreerd over ben; lichtelijk hoor, ik lig er dus niet wakker van ;-)), maar als troost hebben wij nog altijd een beest van een pc met stuur, pedalen en een pookje. En op zo'n circuit in een racemonster kun je HARD. En da's leuk, heeeeeeel leuk :-) Voor mijn buik wel heftig* dus ik doe het niet vaak en niet lang, maar het is LEUK. En mochten mijn benen gaandeweg toch eens in de kramp vliegen, dan maakt het in dit geval gelukkig niks uit.

* zoals zoveel soorten bewegingen dat zijn, arghhhh (nog even volhouden....)

Cindy - 9:21 pm

Zoek naar woorden die gebruikt zijn in artikelen

April 2011
Maart 2011
Februari 2011
Januari 2011
December 2010
November 2010
Oktober 2010
September 2010
Augustus 2010
Juli 2010
Juni 2010
Mei 2010
April 2010
Maart 2010
Februari 2010
Januari 2010
December 2009
November 2009
Oktober 2009
September 2009
Augustus 2009
Juli 2009
Juni 2009
Mei 2009
April 2009
Maart 2009
Februari 2009
Januari 2009
December 2008
November 2008
Oktober 2008
September 2008
Augustus 2008
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006

Powered by Pivot - 1.40.7: 'Dreadwind'
flickr
Creative Commons License
XML: RSS Feed
XML: Atom Feed