Vrijdag, 30 April 2010
Geschoren en geknipt van onderen
Vorig jaar op 1 april is Maartje geboren. Dat heeft ons aan het denken gezet over de samenstelling van ons gezin. 2 jongens, 2 meisjes. Op dit moment zijn ze 7 jaar, 5 jaar, 3 jaar en 1 jaar. Mooier kan voor ons niet en het past ook nog eens in ons huis. Ja, we komen nog wel 12 kamers te kort voor alle wensen, maar we zijn zeker niet klein behuisd. Een maand of wat na de geboorte heb ik wat informatie opgevraagd bij Casa voor een vasectomie. Cindy voelt er weinig voor een sterilisatie te ondergaan. Ik heb wat minder moeite met een knipje. Een ingrijp bij de man lijkt ons vele malen makkelijker dan bij een vrouw.
Na lang nadenken en vooral wachten op het juiste moment heb ik in maart een afspraak gemaakt met de huisarts voor een verwijzing. Eind vorig jaar waren we zo slim geweest de ziektekostenverzekering op te hogen, zodat deze behandeling geheel wordt vergoed. Het gesprek met de huisarts was heel prettig en hij had zelf al vele succesvolle vasectomies uitgevoerd. En zo was er voor mij geen reden om de behandeling niet door hem te laten uitvoeren. Bij een verwijzing naar een ziekenhuis weet je zeker niet we de ingreep uitvoert, hoeveel ervaring deze persoon heeft, etcetera. De eerste afspraak stond gepland op een vrijdagmiddag 9 april. Dat is een week na de verjaardag van Maartje en ook handig, want dan hoef je voor het herstel geen extra vrije verlofdagen op te nemen was het argument. Helaas werd ik woensdag ervoor gebeld door Cindy dat de afspraak verzet moest worden. De mevrouw van het afsprakenbureau dacht dat de verjaardag van Cindy wel een mooie dag was, maar ik heb toch geopteerd voor een andere dag. De vrijdagen vielen af, want dan moest de huisarts de honneurs waarnemen voor een zieke collega elders. Dus was de logische datum snel gevonden. De donderdag voor Koninginnedag. Dan had ik zelfs drie dagen om te herstellen.
Het was een heerlijk mooie dag geworden en ik zat ruim voor half vier in de wachtkamer met een Vrij Nederland te wachten op mijn beurt. Cindy kon er niet bij zijn, want de kinderen moesten van school gehaald worden en de behandeling zou maar een half uurtje duren. Als ik gereed was zou ik haar bellen om mij op te halen. De huisarts was al een paar keer langsgelopen, maar ik werd nog niet naar binnen geroepen. Om kwart over vier kwam het verlossende gebaar. Kom binnen. Kleed u maar uit maar en ga maar liggen. Tot de onderbroek? vroeg ik nog. Nee meneer Ammerlaan, dan kan ik er toch niet bij? Mag de deur dan dicht, anders sta ik zo in de kijk. Het was heel gezellig in de kleine behandelkamer. Naast de huisarts en de patiënt was er een eerstejaars student en een doktersassistente aanwezig. Alle spullen werden netjes klaar gelegd en mijn zaakje werd zorgvuldig ontsmet met betadine. De hele behandeling staat verder te lezen in de brochure. Maar ik denk dat eenieder er een juist beeld bij heeft.
De behandeling was snel voorbij. De huisarts gaf me een hand en een controleformulier dat ik over 6 weken moet inleveren om te onderzoeken of de behandeling succesvol is geweest. De doktersassistente maakt het zaakje weer schoon en hield 2 gaasjes op zijn plek, zodat ik mijn zwembroek kon ophijsen. Ik had de hele middag gezeten of gelegen en dacht dat het prettig zou zijn even in de zon te gaan staan. Ik was daardoor echter te snel opgestaan en naar buiten gelopen. Daardoor was ik helemaal tureluurs geworden en moest gauw even gaan zitten. Voordat ik bijna van mijn stokje ging had ik Cindy gevraagd of ze me kon ophalen. De buurman zat lekker in zon te bakken en die moet wel wat gedacht hebben toen hij mij zo zwalkend thuis zag komen.
Maar voor iedereen die het ons nog niet gevraagd heeft. Ja, 4 kinderen is genoeg en daar blijft het bij.
. 
.
. De rest van de dag heb ik het maar even heeeeeel rustig aan gedaan. Gelukkig heb ik alternatieven voor wat de verkleedkleren betreft, want donderdag komt nu wel erg snel dichterbij. Tijmen wil graag weer zijn hondenpakje aan en voor Thomas heb ik een hoedje, cape en broek die eigenlijk bij een soort Zorro-outfit horen, maar waar ook wel wat anders bij te verzinnen valt. 't Doet mij wel denken aan het sprookje van het dappere snijdertje. Zal eens kijken of dat kan. Nog een riem met een 7 erop en dan is ie wel klaar. We hebben hard nagedacht over een sprookje waar een hond in voorkomt, maar dat bestaat toch: de tondeldoos. Tijmen is de hond met ogen zo groot als schoteltjes. Ik heb vast nog ergens een schminckdingetje liggen om schoteltjes op zijn gezichtje te maken.
